Twee keer eerder schopten de Ghanese jeugdinternationals het tot de finale van het U-20 WK. Twee keer moesten ze genoegen nemen met zilver. Driemaal is scheepsrecht, vinden ze in Ghana. En dus zal het vandaag tegen viervoudig U-20 kampioen Brazilië toch écht moeten gaan gebeuren.

De weg naar de “droomfinale” was een ogenschijnlijk vrij gemakkelijke route voor de Ghanese jongelingen. Ze versloegen de Oekraïne en het Engelse jeugdelftal in de groepsfase en speelden gelijk tegen Uruguay. In de achtste finales wisten de Ghanezen een achterstand tegen Zuid-Afrika om te buigen in winst. De kwartfinale tussen Ghana en Korea eindigde in een 3-2 overwinning voor de Black Satellites.

In de halve finale leken de Ghanezen af te stevenen op een eenvoudige overwinning. Het stond immers bij rust al 2-0. Uiteindelijk maakten de Hongaren het nog spannend toen ze bij een 3-0 achterstand alsnog tweemaal scoorden.

Afrekenen

Ghana treft in de finale een oude bekende. In de achtste finales van het WK 2006 in Duitsland speelde het seniorenteam, de Black Stars, ook tegen de Brazilianen. In die wedstrijd gingen de Ghanezen vrij kansloos met 3-0 ten onder. Maar ditmaal staat er een geheel ander, en veel jonger, team op het veld. Eentje die wil afrekenen met een verleden, waarin geen enkel Afrikaans team het U-20 WK wist te winnen.

De Black Satellites maken vooral met haar voorhoede grote indruk op het wereldkampioenschap voor spelers onder de 20 jaar. Met acht doelpunten is Dominic Adiyiah topscorer van het toernooi en ook de vleugelaanvallers rennen niet zelden de verdediging van de tegenpartij aan flarden.

Mooie passes

Minpuntje bij de Ghanezen zijn de verdedigers, van wie Samuel Inkoom er wel positief uitsteekt. De rechterverdediger rukt regelmatig op naar voren en levert daarbij nogal eens mooie passes af, die door Adiyiah en Ransford Osei vaak dankbaar worden benut.

Overigens gaat het hardnekkige gerucht in Ghana dat een spits onlangs het bed heeft gedeeld met een vrouwelijke verslaggever. Een bekende tv-presentator maakte daar gisteren melding van op zijn Facebook en omschreef de bewuste spits als iemand ‘die ook in de nachtelijke uurtjes prima weet te scoren’. ‘Maar ik hoop dat ze daar nu mee wachten tot na de finale,’ zo voegde hij eraan toe.

Braziliaanse aanval

Ghana scoort dus veel en op alle fronten, maar geeft ook veel doelpunten weg. En laat de tegenstander nu net zo ongeveer ’s werelds grootste leverancier van topspitsen zijn. Coach Sellas Tetteh liet tegenover Ghanese journalisten optekenen dat hij een “serum” heeft gevonden voor de Braziliaanse aanval. Zijn verdediging, zo zei hij vaagjes, zal straks staan als een huis.

Het behalen van de finale van het U-20 WK heeft de storm van kritiek op coach Tetteh in ieder geval naar de achtergrond verdreven. De verdachtmakingen aan het adres van de coach – hij zou meerdere spelers in de selectie hebben opgenomen door geld aan te nemen – zullen nu pas ná het toernooi verder worden onderzocht.

De Colts
Feit blijft dat Ghana nu al geschiedenis schrijft door als enige Afrikaanse land voor de derde maal in de finale van het jeugdtoernooi te staan. Collega Marc Broere interviewde ooit de bekende Ghanese coach Sam Arday, die meent dat de jeugdopleidingen in Ghana (de befaamde Colts) daar mede debet aan zijn.

Hoe het ook zij, het is nu erop of eronder. Een herhaling van 1993, toen de Ghanese jongelingen in de finale verloren van Brazilië, moet koste wat kost vermeden worden. In Afrika doen ze dat meestal op één en dezelfde wijze: ze stellen de voetballers flinke bonussen in het vooruitzicht. Ter motivatie, heet dat dan. De Ghanese minister van sport kondigde reeds aan de bonussen te verhogen met 33,1 procent tot een totaalbedrag van 3500 dollar per speler.

Superlatieven

Zoals wel vaker staat heel Afrika achter het enige overgebleven Afrikaanse team in een groot toernooi. De Ghanezen zelf weten daar ook prima raad mee. Zoals altijd komen de commentatoren, verslaggevers en columnisten superlatieven tekort om de prestaties van “de jongens” in woorden te vatten. Samson Siasia, coach van de uitgeschakelde Nigerianen, geeft Brazilië meer kans. ‘Maar in mijn hart ben ik voor Ghana.’

Eén kernelement keert steevast terug in de kranten, op de radio en op de televisie. Iets waar het Ghanezen nog nooit aan heeft ontbroken: een ongebreideld (en enigszins irrationeel) vertrouwen in de eigen voetbalploeg. Ghana gaat dus gegarandeerd winnen. Het zal een overwinning zijn voor heel Afrika.