Foto door: Davina Jogi/Twenty Ten
Vanuit Ghana’s hoofdstad Accra volgt een team van Roadto2010 de voorbereidingen van de Black Stars.
Het Ghanese elftal heeft haar kamp opgeslagen in het Congress Hotel, vlakbij het vliegveld van Accra. Het hotel ligt aan een drukke weg. Buiten bij de poort heeft zich een groep fans verzameld die een glimp van hun sterren wil opvangen. Verder is de controle erg sterk: alleen mensen die kunnen bewijzen dat ze een afspraak hebben mogen naar binnen. Wij hebben per telefoon een afspraak gemaakt met Roda JC speler Eric Addo, alleen staat zijn telefoon uit als we op het afgesproken tijdstip bij de poort staan. Na een kwartier is Addo gevonden en krijgt de veiligheidsofficier toestemming om ons naar binnen te laten.
Aan een tafeltje langs het zwembad wachten we op de ervaren Ghanese speler die al twaalf jaar een vaste kracht is in het nationale elftal van Ghana. De voormalige PSV’er behoort hiermee tot de seniors in het elftal en in Afrika wordt de hiërarchie in een team eerder bepaald op basis van leeftijd dan op basis van het clubelftal waar je speelt. Zo staat Addo , die nu voor het bescheiden Roda JC speelt, hoger in de pikorde dan Michael Essien (Chelsea) of Sulley Muntari (Inter Milan) die beiden bij Europese topclubs spelen.
Addo komt rustig aangeslenterd en de begroeting is hartelijk en in het Nederlands. Hij zit lekker in z’n vel. ‘Het is altijd leuk om de jongens weer te zien. Dit zijn de enige momenten om goed bij te kunnen praten met je teamgenoten. Zelfs op vakantie in Ghana zien we elkaar niet vaak. Tijd om ook mijn familie in een week als deze te zien is er bijna niet. Af en toe bezoeken ze me in ons hotel.’
Wereldkampioenschap
En volgende zomer is er waarschijnlijk al helemaal geen tijd om bij z’n familie in Ghana te zijn, omdat het wel erg onwaarschijnlijk is als Addo dan niet in Zuid-Afrika is. De Black Stars zullen zich vrijwel zeker plaatsen voor het wereldkampioenschap. Voor Addo zou dat zijn tweede WK zijn; in 2006 was hij ook al actief in Duitsland. Maar een WK op z’n eigen continent, dat vindt hij wel heel bijzonder.
‘Voor Afrikaanse landen betekent het WK in Zuid-Afrika iets extra’s. Omdat dit de eerste WK op Afrikaanse bodem is, zal het extra benadrukt worden in de geschiedenisboeken. Het is geweldig om later te kunnen zeggen dat je deel uitmaakt van de geschiedenis. Daarnaast houdt iedereen van voetbal in Afrika. Voetbal is de droom van alle kinderen. De wereld zal kennismaken met een voetbalgek continent met supporters die alles zullen geven om hun team aan te moedigen. De wereld zal zien dat Afrika gek is, maar dan gek op een positieve manier.’
Eenheid
Het Ghanese nationale elftal doet het op dit moment goed. Het land is nog ongeslagen in de kwalificatiereeks en heeft vooral weer respect in Afrika. In de jaren zestig en zeventig was Ghana meerdere malen Afrikaans kampioen, maar in de jaren negentig en in het begin van de 21ste eeuw maakten alleen de jeugdteams van Ghana nog indruk. De Black Stars zelf gingen vaak ten onder aan onderlinge controverses. Zo bestond er jarenlang een vete tussen aanvoerder Abedi Pele en steraanvaller Anthony Yeboah die elkaar het licht in de ogen niet gunden. Maar de tijden zijn veranderd.
De Servische bondscoach Milan Rajavac lijkt een echt team van de Black Stars te hebben gemaakt. Addo beaamt dit: ‘We vormen nu een eenheid en spelen samen. Het maakt niet uit of je voor Roda JC of Chelsea speelt. Er zijn teams in Afrika die betere spelers hebben, zoals Ivoorkust, maar wij zijn één met elkaar. Dat is ook de reden dat het nu zo goed gaat. Iedereen vecht voor elkaar.’
Realistisch voetbal
Daarbij speelt Ghana nu realistisch voetbal. Vroeger onderscheidden de Ghanese spelers zich vaak met prachtige individuele acties en lange dribbels. Prachtig om naar te kijken, maar niet altijd even effectief. Addo moet lachen. ‘De meeste spelers spelen in de Europese competities. Daar leren ze om in een systeem te voetballen. Wat wij nu telkens proberen is om in de eerste twintig minuten zoveel mogelijk doelpunten te maken via een normaal spelsysteem.’
‘Als we de overwinning eenmaal veilig gesteld hebben, kunnen we gaan kijken of we de mensen op de tribune gaan vermaken met flair en Afrikaans voetbal. Het grote verschil met vroeger is dat het toen zo was dat één persoon het verschil in een wedstrijd moest maken, terwijl nu het hele team het verschil maakt.’ De Braziliaanse voetballegende Pele voorspelde in de jaren negentig al dat het niet lang meer zou duren voordat een Afrikaans team wereldkampioen zou worden. Deze voorspelling is tot nu toe nooit uitgekomen. Op het afgelopen WK stelde de Afrikaanse landen zelfs ernstig teleur. Toch lijken Ivoorkust en Ghana kandidaten die voor een verrassing zouden kunnen zorgen en mogelijk ver moeten kunnen komen, zeker omdat het kampioenschap op eigen continent voor een extra dimensie zorgt.
‘Het Afrikaanse voetbal wordt ieder jaar weer een stukje beter’, zegt Addo. ‘Ieder jaar zie je weer nieuwe Afrikaanse voetballers bij Europese topclubs terechtkomen. Ik denk dat wij momenteel het beste team van Afrika hebben en op het WK voor een verrassing kunnen zorgen. Als deze spelersgroep bij elkaar blijft, maken we misschien wel een kans en kunnen we in Zuid-Afrika gaan oogsten.’
