In de rubriek Herinneringen uit de oude doos, blikt Marc Broere iedere week terug op zijn persoonlijke ervaringen met Afrikaanse voetballers. In deze aflevering blijven we nog even in Liberia.  Lazen we vorige week hoe voetbal en de inspanningen van stervoetballer George Weah hebben bijgedragen aan een einde van de burgeroorlog, vandaag gaat het over een bijzonder voetbalteam van voormalige kindsoldaten: FC Watanga.

Het is 1999. De Watanga Football Club traint op een stoffig veldje aan een drukke weg in Monrovia, de hoofdstad van Liberia. Het verhaal achter de club is bijzonder. De spelers van Watanga zijn voormalige kindsoldaten die bij verschillende strijdgroepen vochten. Voorzitter Andy Quamie heeft een stapeltje achtergrondinformatie over zijn voetbalclub meegenomen. Zo lezen we dat Watanga is ontstaan uit de noodzaak om voormalige strijders door voetbal met elkaar te laten verzoenen.

Strijders
De jonge Liberianen hadden door de zevenjarige oorlog nooit de mogelijkheid gehad om in een normale atmosfeer op te groeien en naar school te gaan. ‘Maar het zijn dezelfde jongeren bij wie de toekomst van Liberia in handen ligt’, verduidelijkt Quamie. ‘Sport is een goede eerste stap om te reïntegreren in de samenleving en om strijders uit de verschillende legers zich met elkaar te laten verzoenen.’

Naast verzoening probeert de voetbalclub de gewezen kindsoldaten weer terug te krijgen door het verstrekken van beurzen. Ook wil de club ex-kindsoldaten helpen bij het opstarten van kleine ondernemingen en gemeenschapsprojecten in de dorpen waar ze vandaan komen.

Samuel Doe
Na de training vertellen Quamie en speler Christopher Robert hun verhaal over de oorlog. Quamie was zeventien toen de oorlog uitbrak. Hij moest zich naar eigen zeggen wel bij de rebellen van Charles Taylor aansluiten omdat de soldaten van president Samuel Doe het op zijn etnische groep gemunt hadden. Voor Robert geldt hetzelfde. Robert werd een mythische figuur in het leger van Taylor omdat hij als zesjarige het grootste type machinegeweer bediende.

Het lijkt bijna onmogelijk om weer een normaal leven te leiden na een jeugd in oorlogstijd. Maar volgens Robert valt dat mee. ‘Juist als je een oorlog hebt meegemaakt kun je in vredestijd iedere dag genieten. En ook de gedachte om met voetbal aan de slag te gaan heeft me altijd op de been gehouden. Ik heb mijn hele leven al van voetbal gehouden. De bal heeft me overal gevolgd, zelfs tijdens de oorlog. Ik had altijd een bal bij me en tijdens ieder vrij moment gingen we voetballen.’

Lichtpuntjes
Het is duidelijk dat de jongens liever over de rol van voetbal tijdens de oorlog praten dan over de gevechten zelf. ‘De enige lichtpuntjes tijdens de oorlog waren de momenten dat het nationale team van Liberia speelde’, zegt Quamie. ‘Alle strijdgroepen legden hun wapens neer en gingen naar het stadion of luisterden naar de wedstrijd op de radio.’

Robert knikt en vervolgt: ‘De soldaten van de verschillende strijdgroepen verzamelden zich eerst in de neutrale zone van de stad. Daar trokken we andere kleren aan en gingen gezamenlijk naar het stadion. Je vroeg niet aan de andere jongens bij welke groep ze vochten. Mensen namen een groot risico, maar het was van nationaal belang om de wedstrijd te zien.’

Schotelantenne
Zelf zat Robert een groot deel van de oorlog in de bush. ‘De meeste wedstrijden van ons nationale team heb ik op de televisie of radio moeten volgen. We zaten op een gegeven moment zelfs in een huis met schotelantenne. Daar keken we altijd naar de wedstrijden van AS Monaco met George Weah of James Debbah.’

Ook de wereldkampioenschappen van 1990 en 1994 heeft hij tijdens de oorlog op de televisie gezien. ‘We hebben gejuicht na al die prachtige doelpunten van Roger Milla. De enige plezierige momenten tijdens die zeven jaar oorlog werden veroorzaakt door voetbal.’

Droom
Voor beiden is Watanga FC hun grote droom. ‘Mijn grote wens is dat ons team enkele wedstrijden in Europa kan spelen, zodat we ons verhaal kunnen vertellen’, zegt Quamie. ‘Het is mijn droom dat kinderen op de hele wereld later in hun geschiedenisboeken kunnen lezen dat er eens een groep jonge strijders in Liberia was die zich na hun ontwapening hadden omgevormd tot een onverslaanbaar voetbalteam.’

Watanga FC  speelt momenteel in de hoogste divisie van het Liberiaanse voetbal. Andy Quamie is nog steeds voorzitter. Op dit moment onderzoekt lokaalmondiaal de mogelijkheden voor het organiseren van de Game of Hope, een voetbalwedstrijd tussen twee teams van voormalige kindsoldaten. De wedstrijd zal gaan tussen Watanga FC en  Goleadors de Paz, een elftal uit Colombia dat eveneens uit voormalige kindsoldaten bestaat.

In de volgende aflevering een bezoek aan Nwankwo Kanu in Nigeria.