Godwin Attram gold eind jaren ’90 als hét Ghanese talent. Hij was topschutter in de Nederlandse jeugdcompetitie en aanvoerder van de nationale jeugdploeg die op het WK van 1997 in Egypte zilver won. Hem werd een geweldige carrière voorspeld, maar het liep anders. Wegens problemen met zijn identiteitspapieren kwam Attram bij PSV niet aan spelen toe. Hij werd uitgeleend aan het Deense Silkeborg en verdween in de anonimiteit.

De problemen beginnen vijf jaar voor Godwins geboorte. Isaac Attram is een korte tijd bij zijn vrouw Josephine weg en wordt verliefd op de Liberiaanse Juliana. Tijdens deze korte romance, Isaac gaat niet veel later weer terug naar zijn vrouw, wordt Godwins broer, Godwin Papa Nii Attram, verwekt.

De eerste zoon van Isaac vertrekt met zijn moeder naar Liberia. Vijf jaar later wordt de zoon waar dit artikel over gaat geboren, Godwin Ashitey Attram. De eerste zoon is geboren op 20-12-1974, de tweede op 7-8-’80.

Godwin Ashitey blijkt al snel heel aardig te kunnen voetballen. Hij gaat spelen bij Great Olympics Accra. Op zijn zestiende is hij aanvoerder van het team dat tweede wordt op het U17 WK van 1997. Hij wordt beschouwd als een groot talent. PSV-scout Piet de Visser ziet Godwin spelen en wil hem naar Eindhoven halen. ‘Hij voetbalde helemaal niet op kracht. Welnee. Alles op techniek en snelheid’, zou de scout jaren later in de Volkskrant zeggen.

Attram tekent voor vijf jaar bij PSV. Ook als international timmert hij aardig aan de wel. Hij staat op de drempel van het eerste elftal van Ghana. Als de Black Stars in oktober 1998 tegen het Nederlands elftal speelden, zit hij op de bank. In Eindhoven speelt hij een jaar in de A1 en het tweede. Hij is een van de beste spelers in de jeugdcompetitie en dat valt op. PSV wil hem graag in het eerste elftal opnemen.

Dan beginnen de problemen. Godwin krijgt geen werkvergunning van de Nederlanse overheid. Er wordt ernstig getwijfeld aan de leeftijd van Attram, die volgens zijn paspoort en verklaringen van z’n vader is geboren op 7 augustus 1980, maar volgens de ambassade veel ouder is. Hij krijgt geen die hem geen visum omdat hij zijn oudere halfbroer, Godwin Papa Nii Attram, zou zijn. Attram is de wanhoop nabij: ‘Ze ruïneren mijn loopbaan’.

Ondanks grote druk van PSV weigeren de Nederlandse autoriteiten in Ghana hem een visum. Ook een verzoek van de club om in een Nederlands ziekenhuis een onderzoek te doen naar de leeftijd van Attram wordt afgewezen. Door bureaucratische rompslomp heeft de aanvaller dan al een jaar geen wedstrijd gespeeld, ondanks een in 1999 gesloten vijfjarig A-contract bij de Eindhovense ploeg.

Teneinde raad schrapt PSV Attram uit de A-selectie. Hij wordt verhuurd aan het Deense Silkeborg, waarmee PSV een samenwerkingsverband heeft. Opmerkelijk genoeg ondervinden Attram en Silkeborg bij de Nederlandse ambassade in Kopenhagen geen problemen om een visum te krijgen voor een kortstondig bezoek van de Ghanees aan Nederland.

Dat bezoek bestaat, hoe pijnlijk, uit een wedstrijd tegen PSV. De Ghanees speelt de halve wedstrijd en scoort niet. In Denemarken komt Godwin, in de twee jaar dat hij voor Silkeborg speelt, 31 keer in actie. Hij maakt in totaal vijf doelpunten. Na twee jaar Denemarken is de koek op. Solkeborg wil Attram niet langer hebben en PSV, waar hij een contract tot 2004 tekende, mag hem niet opstellen. De Eindhovense club zegt op zoek te gaan naar een nieuwe club. Attram gaat op vakantie naar zijn geboorteland.

Niet veel later blijkt dat er een club interesse heeft: Stade Tunisien uit de Tunesische hoofdstad Tunis. Hij wordt daar een vaste waarde. Stade Tunisien wint de beker, Godwin wordt verkozen tot speler van het jaar en hij maakt het ‘doelpunt van de eeuw’. Door deze successen krijgt hij aanbiedingen uit alle hoeken van de wereld.

Uiteindelijk kiest hij voor het geld. Attram verhuisd naar de Saoedische club Al-Shabab.

Ook hier gaat het hem voor de wind. Hij is een van de topscorers in de Saoedische competitie en populair bij de supporters. Ondertussen houdt hij contact met Piet de Visser, zijn ontdekker. ‘Hij speelt in Saudi-Arabie, heeft gescoord tegen de club van Aad de Mos en is nu topscorer’, vertelt De Visser in 2004 tegen een Nederlandse krant.

Godwin is Piet de Visser niet vergeten. Hij heeft inmiddels een zoontje gekregen, Godson de Visser. Als zijn ontdekker in de problemen zit wil de voetballer graag helpen. ‘Toen hij hoorde dat mijn vrouw Janet op een heupoperatie wachtte, wilde hij meteen betalen voor het ziekenhuis. Hij zou het niet eens kunnen, maar het is wel mooi om te horen. “We pray for the football-father”, zegt-ie dan’, aldus De Visser.

In zijn geboorteland zijn ze Godwin ook nog niet vergeten. Hij maakt regelmatig deel uit van de Black Stars. Zijn laatste wapenfeit is een doelpunt in de kwalificatiewedstrijd voor het WK 2006. Ghana won met 4-0 van Kaapverdië en mocht voor het eerst naar het WK.

Niets lijkt een heroïsch optreden op het WK nog in de weg te zitten. Maar dan slaat het noodlot opnieuw toe. De Africa Cup, die voor het WK wordt gehouden, verloopt dramatisch voor Ghana. Het land komt niet verder dan de eerste ronde.

Vanwege de slechte prestaties van de Black Stars wordt de bezem door het team gehaald Godwin is een van de slachtoffers, hij mag niet naar het WK. De aanvaller is teleurgesteld.

Attram voetbalt nog altijd in het middenoosten. Na een korte leenperiode bij Al Hazm, een ploeg uit de Professional League in Saudi-Arabie, is hij verkocht aan Al-Shaab uit Verenigde Arabische Emiraten. Hij maakt 12 doelpunten in het seizoen 2008/2009 en zegt dat er dit jaar meer in gaan. ‘Ik ben geboren om te scoren, ik heb altijd gescoord en ik zal dat blijven doen.’

Zo nu en dan laat hij van zich horen. Bijvoorbeeld als het gaat over het voetbal in zijn geboorteland. ‘Ons systeem is corrupt. De allerbesten worden wel degelijk geselecteerd, maar als je in de groep van de nummers tien tot twintig wilt komen, moet je interessant zijn om te verhandelen.’ Ook over het niveau van de trainers in Afrika, heeft Attram een duidelijke mening. ‘De beste trainers zijn blanke coaches die nog niet eerder in Afrika zijn geweest. Degenen die hier al jaren rondlopen, hebben dezelfde mentaliteit als de Afrikanen.’

Er is een kleine kans dat de 29-jarige (of toch 34?) aanvaller op zijn oude dag op het WK zal schitteren. In aanloop naar het WK werd hij door coach Milovan Rajevac, na twee jaar afwezigheid, opgeroepen voor de wedstrijd tegen Soedan. Attram zat de hele wedstrijd op de bank, maar hij genoot van de ervaring. Ja het was een zeer goede reünie. Ik hoop dat het nog eens voor mag komen, maar op dit moment richt ik me op mijn club.’ Een optreden op het WK zou een mooi slotstuk van de carrière van een talent dat nooit echt tot bloei kwam.