Op weg naar het wereldkampioenschap in Zuid-Afrika vormt het boek Africa United de ultieme voorbereiding op het WK 2010. Afrikaanse journalisten en fotografen vertellen in woord en beeld hun verhaal over Afrikaans voetbal. Zij laten hun stem horen en een ander gezicht van Afrika zien. Roadto2010.nl blikt iedere week vooruit op één van de verhalen. Met in deze aflevering Emmanuel ‘Geeza’ Williams.
Liberia werd jarenlang verscheurd door een hevige burgeroorlog. In al deze ellende was er één lichtpuntje; de voetbalkunsten van George Weah. ’s Werelds bekendste Liberiaan werd in 1995 zowel Wereld- als Europees en Afrikaans voetballer van het jaar. De Liberiaanse sportjournalist Emmanuel ‘Geeza’ Williams schreef een hoofdstuk over Weah, maar meer nog over de passie voor het voetbal waaruit Liberia hoop putte tijdens de burgeroorlog in de jaren negentig. Deze passie werd vooral door de prestaties van Weah aangewakkerd.
George Weah
In Claratown, een van de sloppenwijken van de hoofdstad Monrovia, ontwikkelde Weah zijn voetbaltalent. Hij werd gecontracteerd door de eerste divisieclub Innvincible Eleven. In 1988 had Weah de interesse gewekt van de Kameroense club Tonnere en vertrok naar die club. De toenmalige trainer, Claude Leroy, bracht George onder de aandacht van zijn collega en landgenoot Arsene Wenger, die de jonge speler vervolgens inlijfde bij AS Monaco. Na een jaar Monaco vertrok Weah naar Paris Saint Germain. Daar werd hij in 1995 de eerste Afrikaan die tot beste speler van de wereld werd gekroond. Na dat succes ging hij naar AC Milan. Daar boekte hij grote successen. Na Milaan trok Weah achtereenvolgens nog naar Chelsea, Manchester City en Olympique Lyon. Bij deze clubs herhaalde hij echter niet meer de prestaties van voorheen. Weah sloot zijn carrière af in de Verenigde Arabische Emiraten. Hij werd ook nog verkozen tot Afrikaans voetballer van de eeuw.
Burgeroorlog
De burgeroorlog kende zijn hoogtepunt in 1990. Daarvoor was het land vreedzaam en werd het wel met Zwitserland vergeleken. De burgeroorlog die uitbrak, was vooral een gevecht tussen afstammeling van bevrijde slaven en de autochtone bevolking. Rebellenleider Charles Taylor, die momenteel in Nederland terechtstaat in Den Haag op verdenking van oorlogsmisdaden, deed namens de nazaten van de voormalige slaven een geslaagde poging om president Samuel Doe ten val te brengen. Tijdens de oorlog die daarop volgde kwamen 300.000 mensen om.
Het voetbal tijdens de oorlog
Emmanuel moest zelf vanwege de oorlog vluchten. Hij belandde in een vluchtelingenkamp in Ghana. Daar kreeg hij een kans om de opleiding journalistiek te volgen. In het boek vertelt hij dat voetbal een grote rol speelde in zijn vluchtelingenbestaan.
‘Alle bewoners van het kamp zagen het als een welkome ontsnapping aan de realiteit, zodat stammen die in de oorlog elkaars vijanden waren geweest nader tot elkaar kwamen. George Weahs successen in Europa bij clubs als Paris Saint-Germain en AC Milan gaven mij en duizenden andere vluchtelingen hoop in een periode die werd gekenmerkt door dood en verderf. Als we Georges prestaties bespraken maakte het niet uit of we Bassa, Madingo, Krahn of Gio waren. En als Liberia vanwege de oorlog een wedstrijd in Ghana moest spelen, leefde het hele kamp mee. (…) Tijdens wedstrijden van het Liberiaanse elftal werden de wapens tijdelijk neergelegd en overwinningen werden dagen, weken of soms zelfs maanden gebroederlijk gevierd. Daarna werden de gevechten hervat, tot de volgende wedstrijd van de Lone Stars zich aandiende. ‘
Presidentschap
Na zijn succesvolle carrière ging Weah de politiek in. Sterker nog, hij deed mee aan de presidentsverkiezingen. De burgeroorlog was inmiddels afgelopen en het was de tweede keer dat Liberianen een president mochten kiezen. De eerste ronde wist Weah te winnen. Uiteindelijk verloor hij de strijd van Ellen Sirleaf die daarmee de eerste vrouwelijke president ooit in Afrika werd. ‘Weah was onervaren en mensen vonden dat hij onvoldoende scholing had gehad. Bovendien ging hij in zee met oude politici die de mensen niet aanstonden’, ligt Emmanuel toe.
Volgend jaar zijn er weer verkiezingen en Weah doet opnieuw mee. De afgelopen jaren is hij druk bezig geweest met studeren in de Verenigde Staten. Hij volgt twee opleidingen, strafrecht en bedrijfskunde. ‘De kans is groot dat hij het nu wél wordt, hij heeft zich goed ontwikkeld en is flink gaan studeren’, aldus Emanuel. Ook deze keer is Sirleaf de tegenstander. Emmanuel weet al op wie hij gaat stemmen. ‘Ik steun de campagne van Weah, hij is bereid om veel te investeren in sport en met name voetbal. Dit is belangrijk omdat sport een manier is om jezelf te ontwikkelen.’
James Debbah
Opmerkelijk is dat Emmanuel eigenlijk meer heeft met een andere Liberiaanse voetballer uit die tijd, namelijk James Debbah. Als Debbah meer discipline had gehad, was hij mogelijk Liberia’s grootste ster geweest. ‘Debbah had meer talent dan Weah, dat geeft George ook toe. Weah had echter een erg goede discipline waar Debbah er nog wel eens de kantjes vanaf liep.’
Weah blijft de grootste speler aller tijden uit Afrika, en niet alleen vanwege zijn prestaties op het voetbalveld. ‘Weah vergat niet waar hij vandaan kwam. Hij heeft veel mensen geholpen en hoop gegeven. Bovendien heeft hij een missie om Liberia weer op te bouwen’, aldus Emmanuel.
Het boek ‘Africa United’ verschijnt op 15 april. Volgende week deel 6 waarin Saley Marius Kouassi centraal staat. Hij heeft een hoofdstuk in het boek gewijd aan Didier Drogba.
