Bericht uit de cockpit: ‘Zuid-Afrika heeft zojuist gescoord tegen Mexico. Stand 1-0.’ Luid gejuich stijgt op uit de rijen.

Tijdens de aftrap van het WK zweef ik tien kilometer hoog boven de aarde, op weg naar Johannesburg. Dat heeft iets magisch. Om te weten dat onder je op dat moment de wereldbevolking collectief haar aandacht richt op één gebeurtenis, één plek. En dat het zo de komende maand zal zijn.

Eerste schoolreisje
Ik ben dus op weg naar Zuid-Afrika. Nu schijnt het aantal Oranjesupporters dat naar het WK reist tegen te vallen. Het zal wel zo zijn, maar op deze vlucht is daar weinig van te merken.

De KLM-kist is afgeladen met voornamelijk mannen van middelbare leeftijd, met hier en daar een vrouw of vriendin en een aantal BN’ers. Roelof Luinge, Danny de Munk, de complete Van Dik Hout-line up en natuurlijk Erica Terpstra. Want als er ergens ‘Kampioenuh!’ wordt geroepen, is ze erbij.

Nou dan weet je het wel, binnen de kortste keren hangt er een soort eerste-schoolreisje-sfeer. Lekker baldadig, zeg maar. Dingen roepen als: ‘Ik ben even buiten een sigaretje roken.’ Iedereen lachen natuurlijk. Flirten met de stewardess zodra ze buiten gehoorafstand is. Dat soort dingen. Een carnavalskroeg op 10.000 meter.

Drinkgelag
Na enige tijd zit in het middelste compartiment vrijwel niemand meer op z’n stoel. Iedereen staat in de gangpaden en bij de toiletten. Bier wordt van achteren over de hoofden doorgegeven.

De Amerikaan naast mij kijkt z’n ogen uit. ‘Zoiets heb ik nog nooit gezien!’ De dag ervoor zou hij Boston vertrekken om via Amsterdam naar Johannesburg te vliegen. Maar zijn vliegtuig had vertraging en hij dreigde de aansluiting op Schiphol te missen. Onmiddellijk boekte hij z’n vlucht om, liet al z’n bagage achter en vertrok vanaf een ander vliegveld naar Amsterdam. ‘Mijn bagage komt wel een keer aan. Of niet, dat zien we dan wel weer.’

Slagveld van bierblikjes
De stemming is dus opperbest. Temidden van het drinkgelag maakt niemand zich zorgen over de veiligheid in Zuid-Afrika en gaat Nederland de halve finale halen.

Maar nog voordat we Marokko voorbij zijn is het bier op en niet veel later ook de wijnvoorraad. Economy class staat droog. Een voor een druipen de mensen weer af naar hun zitplaatsen, een slagveld van lege bierblikjes en wijnflesjes achterlatend. Er wordt nog maar een lullig colaatje light besteld en dan kan het massale knikkebollen beginnen.

Bericht uit de cockpit: ‘Mexico heeft kort voor tijd de gelijkmaker gescoord.’ Hier en daar klinkt wat gemompel. Stewardessen beginnen zwijgend de puinhoop op te ruimen.