Foto: Mohamed Abdou/Twenty Ten
Vanavond staan Ghana en Egypte tegenover elkaar in de finale van de Afrika Cup 2010. Tezamen hebben zij niet minder dan tien titels op zak. Waar de laatste prijs voor de Black Stars dateert uit 1982, staan de Farao’s alweer voor de derde achtereenvolgende keer in de eindstrijd.
De Farao’s
Onstuitbaar zijn ze, die Egyptenaren. El-Hadary, Zidan, Meteeb en de anderen weten wat winnen is. In 2006 waren ze in eigen huis de sterkste. Twee jaar later, in Ghana, deden ze het dunnetjes over. En ook nu weer staan de Farao’s in de eindstrijd van de Afrika Cup. Onder leiding van succescoach Hassan Shehata kan de derde opeenvolgende titel hen bijna niet meer ontgaan.
Egypte zag zich terug in een sterke Groep C samen met Nigeria, Mozambique en Benin. De openingswedstrijd tussen beide grootmachten beloofde spanning en sensatie, maar de Egyptenaren namen gemakkelijk met 3-1 afstand van de Nigerianen. Ook de wedstrijden tegen Mozambique en Benin sloot Egypte winnend af.
In de kwartfinales troffen ze een oude bekende. In 2008 stond Egypte maar liefst twee keer tegenover Kameroen. In de openingswedstrijd won Egypte met 4-2 en ook in de finale waren ze de Kameroeners de baas (1-0). Ditmaal verwachtte men in Kameroen dat de Indomitable Lions haar tanden zouden laten zien. Mis. Egypte veegde met 3-1 de vloer aan met de leeuwen.
In de halve finale stonden de Egyptenaren ook tegenover een ploeg die het het laatste jaar veelvuldig was tegengekomen. Maar het verschil was dat Algerije in de allesbeslissende kwalificatiewedstrijd haar overburen met een nipte 1-0 versloeg. De recordhouder van de Afrika Cup moest lijdzaam toezien hoe de Woestijnvossen er met het WK-ticket vandoor gingen. Ditmaal liep het anders. Egypte rolde Algerije met 4-0 op.
De Black Stars
De route van de Black Stars naar de finale begon in Groep B. Met tegenstanders als Ivoorkust, Togo en Burkina Faso bestempelden velen het als de “Groep des Doods”. In een wrede speling van het lot kreeg de term een geheel andere lading toen drie mensen de dood vonden na een aanslag op de spelersbus van Togo. De Togolezen vertrokken huiswaarts en het bereiken van de volgende ronde werd nog moeilijker.
In de topper versloegen Ivoorkust Ghana met 3-1. Omdat de Olifanten Burkina Faso op een 0-0 hadden weten te houden, waren zij als eerste door naar de kwartfinales. In de laatste wedstrijd stonden de Ghanezen hun mannetje. Ze wonnen met de kleinst mogelijke marge van Burkina Faso en gingen dus ook door.
In de kwartfinales wachtte het gastland Angola, dat als een geduchte tegenstander werd beschouwd, niet in de laatste plaats omdat het uiteraard de steun genoot van het thuispubliek. Eén doelpunt van Asamoah Gyan bleek echter genoeg om de Palancas Negras te vellen. En zo kropen de Ghanezen weer een ronde verder.
In de halve finales trof Ghana aartsrivaal Nigeria. Twee jaar eerder versloegen de Black Stars de Super Eagles in de kwartfinales en Nigeria was erop gebrand die fout te herstellen. Toch kwam Ghana als overwinnaar uit de strijd. Wederom was één doelpunt voldoende voor de winst.
De wedstrijd
De finale van vanavond is een gevecht tussen titanen. Egypte als Ghana worden beschouwd als twee van de beste voetballanden op het continent. Beide landen stonden ieder al zeven keer eerder in de finale. Egypte won er zes, Ghana vier. De laatste keer dat de Ghanezen in de finale stonden was 1992 (waarin ze van Ivoorkust verloren). Voor Egypte is dat twee jaar geleden.
Egypte heeft twee voordelen ten opzichte van Ghana. Ten eerste liggen de gloriejaren van Ghana ver achter ons. De Black Stars wonnen de Cup twee keer in de jaren ’60, één keer in de jaren ’70 en nog een keer in de jaren ’80. Tussen 1963 en 1970 stonden de Ghanezen in vier opeenvolgende finales. Het was de periode waarin de toenmalige president Nkrumah veel tijd en geld stak in het nationale elftal. De laatste twintig jaar zit de klad er goed in.
De Egyptenaren wonnen twee titels in de jaren ’50, één in de jaren ’80 en één in de jaren ’90, maar zijn vooral in het nieuwe millennium zeer succesvol. Een derde van haar zes titels werd na het jaar 2000 binnengehaald (in 2006 en 2008). Het is het Gouden Decennium van het Egyptische voetbal, want ook topclub Al-Ahly uit Caïro boekt grootse successen op het Afrikaanse continent.
Ten tweede is het Ghanese nationale elftal zwaar gehavend aan het toernooi begonnen. Sterspelers als Paintsil, Appiah, Mensah, Kingston en Muntari waren er niet bij en ook talisman Essien moest halverwege de rit met een blessure afhaken. Ook Egypte speelt niet op volle sterkte. Zo zijn Amr Zaki en Mohamed Aboutrika er vanwege blessures niet bij. Toch blijft het team met El-Hadary, Zidan en Hassan een ijzersterke formatie.
De records
De Afrika Cup 2010 heeft wederom enkele records opgeleverd, maar daarover over enkele dagen meer. Van belang is dat Egypte haar zevende titel in de wacht kan slepen. Da’s uiteraard een ultiem record in een toernooi waar de nummer twee op vier titels staat (een gedeelde plaats voor Ghana en Kameroen).
Een ander record heeft Egypte nu al op haar naam geschreven. De Farao’s hebben al zeventien (17) wedstrijden op rij niet verloren in de Afrika Cup. De laatste nederlaag dateert uit 2004, toen Egypte met 2-1 verloor van Algerije.
De arbitrage
De scheidsrechter van de dag is een Malinees. Hij heet Koman Coulibaly en hij is zeker niet onomstreden. Er bestaat zelfs een Facebook-pagina van woedende Tunesiërs die zijn beslissingen in een wedstrijd met hun nationale elftal nog altijd niet kunnen verkroppen. De scheidsrechter wordt begeleid door Evarist Menkouande (Kameroen) en Achik Redouane (Marokko).
De prognose
Het is waar dat Ghana zich de laatste jaren op voetbalgebied weer nadrukkelijk profileert, alsof het het roemrijke verleden graag een nieuwe impuls wil geven. In 2006 kwalificeerden de Black Stars zich voor het WK en ook in Zuid-Afrika zijn ze van de partij. Desondanks zal de titel worden opgeëist door de Egyptenaren. Heel spectaculair is het niet, maar feit blijft dat de Farao’s de laatste jaren over het meest consistente elftal van het continent beschikken.
