Begin deze week kwamen er zo’n 50.000 kaarten vrij voor het WK voetbal. Het gaat om zogenaamde “obstructed view” kaarten en ruim 35.000 dure kaartjes die zijn teruggestuurd door de sponsoren. Verslaggevers van Roadto2010 gaan in de rij staan voor tickets. Na deel 1 nu het vervolg.
Het is maandag, 14.00 uur. Na een paar uur in de stad besluiten we weer een kijkje te nemen bij het ticket verkooppunt om te kijken of ons nummer intussen al aan de beurt is. We komen aan bij de man met het notitieblok en hij roept net het volgende nummer om 342.
Ik loop naar de man toe en probeer hem uit te leggen dat ik nummer 321 heb. Hij kijkt me aan en ik wijs naar het kladblok, het staat er echt, maar wel op de vorige pagina. Hij draait het blad even om en kijkt even snel naar mijn nummer kijkt me aan en draait weg: 343! Nou dat was het dan, een paar minuten te laat voor ons ticket om het pand in te kunnen.
Security
Terwijl we staan te bedenken hoe we nu nog aan een ticket kunnen komen staan achter ons mensen bij het hek, ze zijn in gesprek zijn met de security. ‘We come to collect, not to buy.’ Ze worden binnengelaten, we lopen er snel achter aan en roepend collect collect! Eenmaal in het gebouw lopen we al snel een steward tegen het lijf.
We kijken zelfverzekerd alsof we richting de collect rij lopen en stappen triomfantelijk de ‘Buy tickets’ rij in. Gelukt! We zijn binnen en staan in de rij, we kijken naar het bord met de Available Tickets.
Ik bel even rond om te vertellen dat we binnen zijn en om te inventariseren hoeveel kaarten we nodig hebben plus, ook niet onbelangrijk, voor welke wedstrijden. De wedstrijden zijn al snel duidelijk Nederland – Denemarken, Nigeria – Argentinië. De ruimte is door de vele mensen zweterig en warm en er is nog een flink aantal mensen voor ons dus we zijn voorlopig nog niet buiten, het aantal kaarten loopt bij ieder telefoontje op.
Ticket
Na een half uur spot ik verder naar achteren de man van de Universiteit, hij zwaait en veegt over zijn voorhoofd, want ja, het is echt benauwd. Terwijl we nog wat staan te gebaren wordt er omgeroepen dat de goedkopere ‘obstructed view’ kaarten uitverkocht zijn en – belangrijker nog – dat je zonder ticket echt geen kaartjes krijgt. Hmm, wat nu want een ticket hebben we niet en als dat echt zo is heeft het weinig zin om nog langer te wachten.
Ik draai me om en zie dat de man van de universiteit staat te bellen. Hij had ’s ochtends verteld dat ie voor de obstructed view tickets ging. Een halve minuut later zie ik ‘m weglopen en loop ik achter ‘m aan: ‘Excuse me, if you’re leaving can I have your ticket?’ De man kijkt me aan en begint te lachen, ‘You can buy it!’.
Briefje
Voordat ik daarop kan reageren geeft hij me een zweterig verfrommeld briefje met daarop nummer 319. De man geeft me een hand draait zich om en loopt de trap af. Triomfantelijk loop ik terug de rij in met onze vrijbrief om tickets te kunnen kopen, nummer 319 ons nieuwe geluksnummer. Nu kunnen we met een gerust hart nog langer wachten.
Driekwartier later staan we dan eindelijk voor de kassa en krijgen we onze tickets. Missie geslaagd viermaal Nederland – Denemarken en viermaal Argentinië – Nigeria.
