Op maandagochtend zijn er zo’n 50.000 kaarten vrijgekomen voor het WK voetbal. Het gaat om zogenaamde “obstructed view” kaarten en ruim 35.000 dure kaartjes die zijn teruggestuurd door de sponsoren. Verslaggevers van Roadto2010 gaan in de rij staan voor tickets.

Ditmaal is er geen verkoop via internet maar zijn de tickets enkel te bemachtigen bij een officieel FIFA verkooppunt. Wij besluiten dat we een kans maken bij het kantoor in de luxe wijk Sandton in Johannesburg en gaan om acht uur ‘s ochtends met een taxi die kant op.

In de auto horen we op de radio al interviews met mensen die de hele nacht in de rij gestaan hadden. En zo vrezen we dat deze missie weleens zonder resultaat zou kunnen eindigen.

Oranje
Tegen negen uur zijn we eindelijk ter plaatse en – chauvinist als we zijn – zijn we vooral blij dat het kantoor zich naast het spelershotel van Oranje bevindt. Honderd meter voorbij het hotel staat een lange rij en geduldig sluiten we achteraan.

De man naast ons werkt op de Wits Universiteit en vraagt zich af of het zin heeft om in de rij te staan. ‘Ik moet over twee uur college geven en dan ben ik vast nog niet aan de beurt.’ Omdat hij hoort dat we Nederlanders zijn praat hij over Robben, het droomelftal van 1974, de broertjes Van de Kerkhof en over het feit dat het Nederlands elftal bij hem op de universiteit aan het trainen is.

Niks
Na een tijdje komt er een jongen aangelopen. ‘Wil je een kaartje kopen?’ Hij blijkt geen FIFA-kaartjes te hebben maar in het bezit te zijn van een kaartje voor deze rij. Hij heeft nr. 40 en staat al sinds 4 uur die ochtend in de rij. Een kaartje kopen om kans te maken op een kaartje lijkt ons teveel van het goede. We realiseren ons wel dat we voor niks in de rij staan.

We moeten eerst in de andere rij staan, aan de andere kant van de ingang. Daar  is de rij waar we een nummertje kunnen halen voor onze huidige rij. Samen met de man naast ons lopen we naar de andere rij en we besluiten in het gedrang aan de andere kant meteen voor aan te sluiten.

Kladblok
Om een nummer te krijgen moet je legitimatie tonen en we staan in een groepje mensen die enthousiast en dwingend zwaaien met Duitse, Spaanse en andere paspoorten richting de man met het kladblok.  De man met het kladblok schrijft netjes van iedereen zijn of haar naam en telefoonnummer op en geeft een nummer.

Bij het uitdelen van de nummers worden we vakkundig geregistreerd door de toegestroomde cameramensen. Wij krijgen 321 en ik vraag hoe we te weten komen wanneer we aan de beurt zijn. ‘Gewoon achteraan sluiten en wachten,’ luidt het antwoord.

We besluiten niet in de rij te gaan staan en komen bij het weglopen onze eerdere gesprekspartner weer tegen. Ook hij gaat weg en roept: ‘Net wat ik nodig heb. Word ik gefilmd in de rij en dan zul je zien dat mijn baas dat vanavond op het nieuws ziet.’