Foto: Thierry Gouegnon/Twenty Ten

Door: Selay Marius Kouassi/ TwentyTen

Basile Boli, Abou diaby, Roger Boli en Olivier Kapo zijn allemaal topvoetballers die in Ivoorkust zijn geboren, en zijn opgegroeid in Frankrijk. Zij kozen voor het Franse nationale elftal in plaats van het fel oranje shirtje van ‘Les Elephants’, het nationale elftal van Ivoorkust. Maar Didier Drogba, een andere speler uit Frankrijk die in Ivoorkust is geboren, weigerde zijn vaderland te laten vallen.

Waarom worden Ivoriaanse spelers onweerstaanbaar aangetrokken tot het Franse nationale elftal?

De Franse nationale ploeg heeft jarenlang Afrikaanse spelers aangetrokken als een magneet. Het trekt nog steeds spelers aan uit Ivoorkust, een van de voormalige koloniën. Het team heeft talent uit West-Afrikaanse landen opgeslokt en niemand weet hoeveel spelers er de komende jaren nog zullen worden weggekaapt.

Er zijn verschillende redenen waarom veel Ivoriaanse spelers de verleiding van het Franse nationale team niet kunnen weerstaan. Frankrijk heeft een rijke voetbaltraditie sinds het deelnam aan het eerste WK in 1930 en (tot voor kort) vormde deel uitmaken van het 23-koppige Franse team de enige garantie die spelers van Afrikaanse komaf hadden dat ze in een WK voetbal konden meespelen.

Het Franse nationale elftal is verder favoriet onder de Ivoriaanse spelers vanwege de historische band tussen de twee landen, en de gemeenschappelijke taal. Een speler met een Franstalige achtergrond, en geen Engelstalige cultuur, zal zich uiteraard beter thuis voelen in Frankrijk. Maar nog belangrijker dan al deze redenen voert de zoektocht naar geld en roem veel Ivorianen naar het Franse nationale elftal.

Didier Drogba behoort tot de liga van Ivoriaanse voetballers die hun moederland hebben verlaten en op jonge leeftijd naar Frankrijk zijn vertrokken. Maar waarom heeft de voormalige spits van Marseille, die zowel de Franse als de Ivoriaanse nationaliteit bezit, besloten om voor Ivoorkust te spelen? Hoe is Ivoorkust daarin geslaagd?

Toen Albert Drogba en Clothilde Wazè, de ouders van Didier Drogba, 27 jaar geleden besloten om hun zoon naar Frankrijk te sturen, droomden ze ervan dat de kleine Diddy arts zou worden. Een droom die werd gedeeld door de jongen.

‘Ik heb Didier naar Frankrijk gestuurd om hem een kans te geven op een betere carrière. Ik wou dat Didier arts zou worden in plaats van voetballer. Het is waar dat Michel Goba, mijn jongere broer en de oom van Didier, toen professioneel voetballer was in Frankrijk, maar ik wou niet dat Didier zou worden zoals hij,’ bekent Albert Drogba.

De leeftijdsfactor

Drogba kwam in 1983 aan in Frankrijk. Hij was toen vijf en verbleef bij zijn oom Michel Goba, een voetballer die ieder seizoen naar een andere club trok. Drogba volgde zijn oom door heel Frankrijk en verhuisde van de ene stad naar de andere.

Ze trokken langs Brest, Angoulême, Duinkerken, Abbeville, Tourcoing, en Vannes, om maar een paar plaatsen te noemen. Volgens Drogba verhuisden ze acht keer terwijl Goba van de ene Franse club naar de andere stuiterde. Maar zijn droom om arts te worden, werd niet de grond in geboord door zijn onrustige jeugd en de verhuizingen binnen Frankrijk.

Drogba voetbalde in Frankrijk met jongens uit zijn buurt, maar hij had niet de ambitie om zijn geld te gaan verdienen met voetballen tot Goba hem op een dag een splinternieuw, blauw en wit namaak Argentijns voetbalshirtje gaf.

Toen hij negen was, werd Drogba lid van de junioren voetbalclub ‘US Dunkerque’, maar zijn vader, die vier jaar later naar Frankrijk vloog, verbood hem te voetballen vanwege zijn slechte prestaties op school.

Didier Drogba kreeg later toestemming om terug te keren naar het veld toen zijn resultaten op school steeds beter werden. Op zijn 19e ging hij naar Le Mans, een tweededivisieclub. Vervolgens tekende hij bij Guingamp, in een tijd dat spelers zoals Thierry Henry en David Trezeguet meester waren over het Franse Championnat en de Franse nationale ploeg.

In zijn autobiografie ‘C’était pas Gagné’, met een voorwoord van Jose Mourinho, gaf Drogba toe dat hij maar weinig kans had om te worden geselecteerd voor de Franse nationale ploeg omdat hij zo laat was begonnen.

‘[…] Ik had dubbele nationaliteit, dus ik kon ervoor kiezen om te gaan spelen voor ‘Les Blues’, maar ik was nog nooit geselecteerd voor de Franse -12 en -17 divisies […] dus ik had geen keuze,’ bekent de ster van Chelsea.

Maar de Fransman Robert Nouzaret, die toen de coach was van Ivoorkust en een persoonlijke vriend van Drogba, wierp de jongen een reddingslijn toe.

Het telefoontje van Robert Nouzaret

Toen het telefoontje kwam vanuit Ivoorkust waarin hij werd uitgenodigd om bij ‘Les Elephants’ te gaan spelen, zag Didier Drogba dat als z’n laatste kans om voor het nationale elftal van een land te spelen. Maar hij aarzelde om zich bij het team te voegen, aangezien de toenmalige militaire junta eerder enkele spelers had vastgehouden in een barak omdat ze de eliminatierondes van de 22e African Cup of Nations in Ghana en Nigeria niet hadden gehaald.

‘Ik had geluk dat Robert Nouzaret coach was van The Elephants. Hij kende me. Ik had indruk op hem gemaakt toen ik scoorde tijdens het Coupe de France toernooi tijdens Le Mans tegen Bastia. Dat was toen een eerstedivisieclub onder leiding van Nouzaret. Hij was me niet vergeten. Hij stuurde zelfs een scout die kwam kijken hoe ik speelde en me een contract wou aanbieden. Toen had hij geluk: Hij verliet het eiland en ging naar Ivoorkust!’ schrijft Drogba.

Drogba trok op 21 augustus 2002 voor het eerst het oranje shirt aan van The Elephants tijdens een vriendschappelijke wedstrijd tegen Créteil, een Franse voetbalploeg. Hij scoorde een goal, maar zijn eerste officiële wedstrijd met The Elephants op Ivoriaanse bodem is gegrift in het geheugen van de meeste Ivorianen.

Bij Drogba’s ouderlijk huis in Bingerville, een rustige buitenwijk van Abidjan, wijst mevrouw Drogba naar het portret van Didier dat aan de muur hangt:

“[…] Dat was de eerste keer dat Didier speelde voor The Elephants, op zondag 8 september 2002 tegen Zuid-Afrika. Hij schitterde die dag niet, maar je ziet op zijn gezicht dat hij blij was dat hij erbij mocht zijn.’

Mevrouw Drogba staart naar het portret en vervolgt: ‘Ik was heel blij toen Didier ons vertelde dat hij voor Ivoorkust ging spelen. Het was zijn eigen keuze; we hebben hem niet beïnvloed. […] sindsdien is hij de leider van zijn teamgenoten geworden’.

Opportunisme

Drogba werd lid van het team toen het hele land het ongewenste gedrag van Cyril Domoraud en Bakayoko Ibrahim beu was, respectievelijk verdediger bij Marseille defender en vooruitgeschoven speler bij Inter Milan.

Domoraud en Bakayoko eisten een bonus voor de wedstrijd. Erger nog, ze maakten ruzie over wie er aanvoerder zou worden, een strijd die het hele team raakte en verdeelde.

Toen Nouzaret aan de vooravond van de kwalitificatiewedstrijd tegen Zuid-Afrika voor de African Cup of Nations van 2004 die werd gehouden in Abidjan besloot dat Cyril Domoraud aanvoerder zou worden, trok de topscoorder van het team, Bakayoko Ibrahim, ten strijde tegen de Franse coach en de functionarissen van de voetbalbond. Hij verguisde de coach en het toenmalige hoofd van de voetbalbond in interviews die in sportkranten werden gepubliceerd.

Nouzaret liet Bakayoko vervolgens vallen wegens insubordinatie en ging op zoek naar een andere doelpuntenjager. De coach dacht aan Drogba en vroeg hem voor The Elephants. Didier Drogba en Bonaventure Kalou leidden de Ivoriaanse aanval.

De vooruitgeschoven speler van Guingamp stelde de coach niet teleur en hij werd een succesvolle Ivoriaanse spits en later de aanvoerder van de nationale ploeg van Ivoorkust, die meteen ook hun talisman was.

Veel Ivoriaanse spelers uit Europese topclubs werden zwaar bekritiseerd vanwege hun gebrek aan toewijding aan het nationale elftal van Ivoorkust. Drogba werd niets verweten.

Patriotisme

Hij eiste niets, werd het team steeds meer toegewijd en presteerde bovengemiddeld. Drogba werd de lieveling van de Ivorianen, een liefde die alleen nog maar groeide nadat de voetbalster de soldaten van het rebelse noordelijke leger en de soldaten van het zuidelijke overheidsleger opriep om de wapens neer te leggen en vrede te sluiten. Hij kondigde ook aan dat hij het grootste ziekenhuis in het land zou bouwen, waar mensen zonder geld een goede, gratis behandeling kunnen krijgen.

Drogba heeft een cruciale rol gespeeld in het vredesproces in zijn land en hij vertelt iedereen die het maar wil horen dat hij zijn voetbalclub zou verlaten en zou terugkeren naar zijn land, als de situatie dat vereiste.

‘Ik heb het hart van een olifant,’ zegt Drogba trots. ‘Als ik het volkslied hoor, dan voel ik iets in mijn onderbuik.’