De meeste voetballers die hun schoenen aan de wilgen hebben gehangen verdwijnen langzaam uit het collectieve geheugen. Roadto2010 houdt de herinnering aan deze Vergeten Voetballers levend. Deze week: Anthony Baffoe.

Anthony Baffoe was de tweede Afrikaan in de Duitse Bundesliga. Hij werd geboren in het Duitse Bonn, maar keerde in de herfst van zijn voetbalcarrière terug naar Afrika. Met de Black Stars nam hij deel aan twee Afrika Cups: in 1992 en 1994.

Baffoe wordt in 1965 in het Duitse Bonn geboren. Zijn vader is een Ghanese diplomaat. ‘Mijn ouders kwamen begin jaren ’60 voor het eerst naar Europa. In 1963 kwam mijn vader voor het eerst in Bonn. Hij besloot er te gaan wonen omdat hij het Duitse onderwijssysteem goed vond. Twee jaar later werd ik geboren.’

Anthony groeit op in een huis vol vrouwen: hij heeft zeven zussen. ‘Ik trok vaak naar buiten’, herinnert hij zich. ‘Op straat speelde ik vooral met diplomatenkinderen: hockey met Pakistanen, baseball met Amerikanen en voetbal met Afrikanen.’

Opmerkelijke groei
Op 15-jarige leeftijd valt Baffoe’s voetbaltalent op. ‘Ik speelde bij FC Ringsdorf-Godesberg in Bonn. Daar werd ik ontdekt door Christoph Daum, mijn trainer in de B- en A-jeugd. Hij vond dat ik een opmerkelijke groei had doorgemaakt.’

Als hij 18 jaar wordt Baffoe, dankzij de hulp van Baum, prof. ‘Ik ging spelen bij FC Köln. Dat was even wennen. Het was niet mijn droom om in de Bundesliga te spelen. Tot die tijd basketbalde ik ook nog heel vaak.’

Bij FC Köln zijn de verwachtingen hoog gespannen. ‘Rinus Michels, die FC toen trainde, vond me op een of andere manier goed. Net na mijn 18e verjaardag mocht ik al in het eerste spelen. Opeens stond ik naast mensen als Toni Schumacher, Pierre Littbarski en Klaus Allofs.’

‘Omdat ik van je hou’
‘Ik heb daar geleerd dat je er met talent alleen niet komt. Je moet ook mentaal sterk zijn. Anders lukt het je nooit om met de druk om te gaan. Mijn toenmalige teamgenoot Toni Schumacher schreeuwde tijdens de trainingen altijd extra hard tegen me. Ik moest harder dan de rest lopen, beter mijn best doen en harder trainen. Later heb ik hem eens gevraagd waarom hij dat deed. “Omdat ik van je hou”, antwoordde hij. “Je ziet er anders uit, dus moet je twee keer zo goed als de anderen zijn.”’

‘Dat zette me wel aan het nadenken. Tot die tijd dook ik nog wel eens het nachtleven in. Dat heb ik daarna niet meer gedaan. Ik ga naar tweedeklasser Oberhausen om speelervaring op te doen.’ Na enkele jaren in de tweede divisie (Oberhausen, Stuttgarter Kickers en Fortuna Köln) maakt Baffoe, dan 24 jaar, de overstap naar Fortuna Düsseldorf, tegenwoordig een matige tweedeklasser, toen een stabiele Bundesligaclub.

Dreadlocks
‘Het waren leuke jaren. Ik had een goede band met onze coach Aleksandar Ristić en we hadden een hecht team. In 1990 ging hij weg. Tussen zijn opvolger, Pepi Hickersberger, en mij is het nooit wat geworden. Na een grote nederlaag in een vriendschappelijke wedstrijd waarin ik heel slecht speelde, bekritiseerde hij me in de media vanwege mijn dreadlocks. De volgende dag vertelde hij me tijdens de teamvergadering dat hij me niet langer in dat kapsel wilde zien. Ik zei tegen hem: “Kijk naar jezelf. Jij ziet er lekker uit!” Ik wilde duidelijk maken dat ik het niet accepteerde, maar hij voelde zich persoonlijk aangevallen. Twee maanden later was hij weg en kregen we Ristić weer terug.’

Bij Fortuna maakte Baffoe een van de dieptepunten van zijn carrière mee. ‘Onze degradatie was een van de ergste momenten in mijn leven. Zeker omdat ik als een van de schuldigen werd gezien. Een ander dieptepunt is het ontluikende racisme in de Duitse stadions. Je hoorde steeds meer apengeluiden en bijna elke wedstrijden werden er bananen gegooid.’

Plantage
Baffoe trekt zich de beledigingen erg aan. ‘Je kunt op mijn plantage komen werken’, schreeuwde hij ooit tegen een agressieve supporter. ‘Dat was natuurlijk ironisch bedoeld. Ik wilde de racisten verslaan op hun eigen terrein; schelden. Dat zag ik misschien verkeerd, maar ik heb tijdens m’n carrière veel deuren geopend. Ik denk wel dat een Afrikaan nog steeds twee keer zo goed als een Duitser moet spelen. Dat is jammer.’

Tussen 1991 en 1994 komt Baffoe uit voor zijn vaderland Ghana. ‘Ik was in mijn jeugd wel een paar keer in Ghana geweest, maar ik kende het land niet goed. Toen ik aan kwam was ik als beroemd. “Anthony Baffoe is aangekomen – speciaal bed voor hem!”, kopte een krant. Tijdens de eerste training kwamen 10.000 mensen kijken naar “die reus uit Duitsland”.

Penaltyserie
In 1992 bereikt Ghana de finale van de Afrika Cup. Het land verliest na een zinderende strafschoppenserie met 11-10 van Ivoorkust. Het was de eerste en enige penaltyserie waarbij alle 22 spelers die op het veld stonden een penalty mochten nemen. Baffoe mag twee keer schieten. Hij schiet de eerste raak, maar zijn tweede strafschop (de laatste) wordt gered. ‘Ik zei na afloop: “My soul is empty.” Zo voelde het ook. Na het missen van de beslissende strafschop voelde ik een overweldigende leegte.’

Baffoe komt ook in 1994 in actie op de Afrika Cup, maar Ghana komt niet verder dan de kwartfinales. In datzelfde jaar vertrekt hij naar OGC Nice. Na een jaar in Frankrijk te hebben gespeeld begint hij een wereldtour. In de herfst van zijn carrière speelt hij achtereenvolgens in Hongkong, Venezuela, Ghana en Zuid-Afrika. In 2003 keert hij terug naar Ghana,waar hij zijn carrière afsluit bij Ashanti Gold.

Tegenwoordig zet Baffoe zich als team chef in voor het Ghanese nationale team.