Foto: Ardy Heijnekamp/Twenty Ten

De vuvuzela is het bewijs voor de verenigende kracht van voetbal. Want hoe vaak gebeurt het dat mensen wereldwijd eensgezind strijden voor een gezamenlijk doel? De afgelopen dagen lijkt het alsof iedereen krampachtig samenspant in een kruistocht tegen deze plastic toeter. We hebben er allemaal een hekel aan. Dat gevoel van saamhorigheid, dat zie je tegenwoordig bijna niet meer.

Zomaar even een paar reacties op Youtube naar aanleiding van een reportage van Roadto2010 over de vuvuzela.

‘Vuvuzela heeft het WK verpest.’
‘Fuck de vuvuzela en de klootzakken die er op blazen.’
‘Klinkt als een geile olifant.’

Kaasplankje

Kabinetsformaties, olievlekken, de economische crisis, klimaatverandering, verkiezingen in België. Even doet het er allemaal niet meer toe. Want die Zuid-Afrikanen hebben een toeter en daar blazen ze op, met heel veel tegelijk. Zijn ze nu helemaal gek geworden? Beetje lawaai zitten maken in een voetbalstadion. Zoiets doe je niet.

Het ergste is nog dat Henk en Ingrid daar thuis last van hebben. Als Henk en Ingrid namelijk een WK-wedstrijd kijken – gezellig samen op de bank met de buren, kaasplankje erbij, je kent het wel – horen ze op de achtergrond een monotoon gezoem, als ware het een zwerm bijen. En dat, merken Henk en Ingrid terecht op, is werkelijk van de ratten besnuffeld. ‘Het leidt ontzettend af van dat leuke commentaar van Frank Snoeks’, aldus Ingrid. ‘Die man weet altijd van die leuke feitjes.’

Dierlijk geslachtsdeel

Maar Henk en Ingrid hebben stappen ondernomen en in een keurige brief hun ongenoegen kenbaar gemaakt aan de NOS. Want als negers lawaai willen maken met z’n allen, moeten ze dat zelf weten. Maar u, jij en ik, de gewone burgers zeg maar, moeten daarmee niet worden lastig gevallen. En de NOS zou de NOS niet zijn als het niet luisterde naar de wensen van haar kijkers/luisteraars. Daarom zal vanaf nu het geluid uit de Zuid-Afrikaanse stadions zachter worden uitgezonden. Gelukkig maar. Want laten we eerlijk zijn, waar zouden we zijn zonder Snoeks en zijn guitige trivialiteiten.

Dat is trouwens niet de enige reden waarom ik blij ben met het besluit van de NOS. Maandag in Soccer City Stadium in Johannesburg, tijdens Nederland-Denemarken, was het gewoon niet meer te verstaan wat dit jaar de seksuele voorkeur van Luca Toni is of aan welk dierlijk geslachtsdeel de scheidsrechter het immer sympathieke Oranjelegioen deze keer deed denken. Zulke dingen maken een WK toch tot wat het is.