Foto: Davina Jogi/Twenty Ten

Terwijl het WK voor het eerst op Afrikaanse bodem plaatsvindt, hebben fanatieke voetbalfans voorspeld dat een Afrikaans team als overwinnaar uit de bus komt op 11 juli. Maar men hoeft slechts naar de feiten te kijken om te weten hoe enorm onwaarschijnlijk deze voorspelling is.

Door Joseph Opio/Twenty Ten

Johannesburg, Zuid-Afrika. Voetbalicoon Edison Arantes do Nascimento, beter bekend als Pele, maakte in 1977 de beroemde opmerking dat een Afrikaans land het WK zal winnen vóór het jaar 2000. De tijd heeft de voetbalgrootheid in het ongelijk gesteld, maar het heeft voetbalexperts niet ontmoedigd om gelijksoortige voorspellingen te doen.

Dit jaar alleen al hebben voetbalsterren zoals Franz Beckenbauer, George Weah en Abedi Pele 2010 aangeprezen als het jaar waarin een Afrikaans team zal triomferen.

De Ghanees Abedi Pele stelde: ‘Er zal zeker een Afrikaans team zijn dat ver gaat komen. Als ik zeg “ver komen” dan bedoel ik zo ver als het behalen van de titel. Als ik deze voorspelling doe, beginnen mensen te lachen, maar ik geloof erin. Dit is onze beste kans om de beker te bemachtigen, want als je goed kijkt naar de geschiedenis van het WK is Brazilië het enige land dat de titel buiten zijn continent heeft behaald.’

Misschien om zijn profetische gaven de bewijzen voegt Abedi toe: ‘Toen ik voetbalofficials zei dat de Afrikaanse kampioen Egypte wereldkampioen Italië tijdens de FIFA Confederations Cup dit jaar zou verslaan, begonnen ze allemaal te lachen. Maar het is toch gebeurd, en ze moesten toegeven dat ik gelijk had.’

Champions League
Abedi was de eerste Afrikaan die de Afrikaanse Champions League won. Beckenbauer won het WK zowel als speler en als coach met Duitsland, terwijl de Liberiaan Weah tot nu toe de enige Afrikaan is die de Wereldvoetballer van het Jaar onderscheiding won.

Alle drie hadden een briljant talent als speler, maar wat zijn hun voorspellingen waard? Afrika’s voordelen tijdens dit WK zijn onmiskenbaar. Het continent is gezegend met talent van wereldklasse en het toernooi vindt nu uiteraard plaats op Afrikaanse bodem. Misschien nog wel belangrijker is dat het continent wordt vertegenwoordigd door zes afgezanten, het hoogste aantal ambassadeurs ooit bij een WK.

Maar als je die veronderstelde voordelen op een weegschaal legt en vergelijkt met de kansen van Afrikaanse teams, dan helt de schaal onmiddellijk naar de verkeerde kant over. WK-winnaars vormen een exclusief groepje. Welke leden telt dit groepje? Brazilië, Italië, Duitsland, Argentinië, Uruguay, Frankrijk en Engeland.

Nog erger, met de eervolle uitzondering van Brazilië, wonnen alle ingewijden van de Hall of Fame hun eerste toetreden tot de prestigieuze trofee in hun eigen achtertuin.

Trofee
Meervoudige winnaars Italië, Duitsland, Argentinië en Uruguay wonnen de trofee als eerste toen ze het kampioenschap zelf organiseerden, en hetzelfde geldt voor de enkelvoudige winnaars Engeland en Frankrijk.
Daaruit volgt dan dat als het lot wil dat het WK aan een Afrikaans team moet toekomen in Zuid-Afrika, dat dit de Bafana Bafana moeten zijn. Maar het lot is geen bepalende factor voor de overwinning.

Zuid-Afrika plaatste zich als organisator automatisch voor het WK. Als dat niet het geval zou zijn geweest, zou Bafana Bafana zich niet eens voor de competitie hebben geplaatst. Hoewel de WK-koorts een optimistische schare fans wild heeft gemaakt, zal de realistische supporter in Johannesburg toegeven dat het voorkomen van een afgang de enige missie van het land blijft.

Ivoorkust
De andere Afrikaanse landen hebben meer kansen dan Zuid-Afrika, maar nogmaals, het lot heeft een verraderlijk mijnenveld voor ze neergelegd. Van Ivoorkust wordt veel verwacht maar dit land kwam ongelukkigerwijs in de groep des doods terecht.
Ghana, dat Duitsland, Servië en Australië lootte, wordt geconfronteerd met een vergelijkbaar probleem, evenals Kameroen dat zich terugvindt in een groep met Nederland, Denemarken en Japan. Hetzelfde geldt voor Nigeria en Algerije die Griekenland, Zuid-Korea en Argentinië lootten, respectievelijk Engeland, de VS en Slovenië.

Afgezien van het wedstrijdschema, geeft een blik op zowel de deelnemers op als buiten het veld in de Afrikaanse gelederen weinig vertrouwen.

Ghana en Nigeria reisden naar Zuid-Afrika zonder hun meest invloedrijke sterren, nadat Michael Essien en Jon Obi Mikel door blessures aan de kant kwamen te zitten. Didier Drogba, de talisman van Ivoorkust, loopt geblesseerd rond, terwijl Samuel Eto’o van Kameroen zich afvroeg of hij wel zou meedoen nadat zijn landgenoot Roger Milla zijn toewijding in twijfel trok.

Bank
En terwijl de zaken op het veld er ontmoedigend uitzien, zijn ze absoluut deprimerend op de bank. Alle Afrikaanse teams, behalve Algerije, hebben buitenlandse trainers. Probleem is dat geen van die buitenlandse trainers een groot gevoel voor optimisme oproept. Ze zijn allen internationale afdankertjes, of boekten wisselende successen tijdens WK’s.

Sven Goran Eriksson van Ivoorkust behaalde weinig goede resultaten met zowel Engeland als Mexico. Paul Le Guen van Kameroen werd bij Rangers en PSG ontslagen. Lars Lagerback van Nigeria werd tot ontslag gedwongen nadat hij er niet in slaagde Zweden naar het WK te leiden, en Carlos Alberto Parreira van Zuid-Afrika werd er op eenzelfde manier uit gezet na de matige prestaties van Brazilië in 2006.

En Milovan Rajevac, die er met een schone lei vanaf zou komen, heeft last van het feit dat hij een relatieve nieuwkomer in het internationale voetbal is. Het voorspelt allemaal weinig goeds, zelfs nog voordat rekening wordt gehouden met typisch Afrikaanse zwaktes zoals zwakke keepers en waardeloze verdedigers.

Defensie
Ondanks de grote hoeveelheden Afrikaanse spelers die hun best doen bij Europese topclubs, waren die twee kwaden tijdens de kwalificaties nog steeds evident. Alle Afrikaanse afgevaardigden incasseerden meer dan twee late doelpunten tijdens hun wedstrijden, waarbij Algerije, Ivoorkust en Nigeria er zelfs ieder vier doorlieten. Ghana en Kameroen, met ieder vijf tegendoelpunten, deden het al niet veel beter.

Het feit dat geen enkel land ooit het WK heeft gewonnen met een dubieuze defensieve organisatie, moet zelfs de meest ongeneeslijke optimistische Afrikaanse fan de gedachte ontnemen dat een Afrikaans land er met de begeerde trofee vandoor gaat.

En als dat niet voldoende is, hoe zit het dan met het simpele feit dat om het WK te winnen een Afrikaans team Spanje, favoriet voor het toernooi, zal moeten overwinnen?