Didier Drogba ligt schreeuwend op het gras. De Afrikaans voetballer van het jaar en ster van het Ivoriaanse team heeft zojuist zijn arm gebroken in een duel met de Japanse verdediger Tanaka. Met zijn blessure gaat een groot deel van de hoop van een voetbalgek land in rook op.

Didier Drogba is voetballer, maar vooral ook nationaal held in Ivoorkust. Hier heeft hij meer dan eens heeft laten zien dat hij naast groot voetballer ook een groot mens is. Met een leeg gevoel pak ik mijn tas om verslag te gaan doen van het WK, waar een van de grootste sterren gaat ontbreken.

Een maand eerder zijn Joost de Haas en ik voor een documentaire over de stervoetballer van het Engelse Chelsea in Ivoorkust. Op reis door het land is me al snel duidelijk dat er geen grenzen zijn aan de Drogba-mania. In de straten hangen zijn shirts, billboards vullen flatgebouwen en lokale kappers adverteren langs de weg met een speciale Drogba-coup. Didier Drogba is in Ivoorkust meer dan voetballer. Hij is een nationale held, door zich niet alleen op het voetbalveld te laten gelden.

Burgeroorlog
Toen Ivoorkust in een burgeroorlog verkeerde en verdeeld was tussen rebellen in het Noorden en de regering in het Zuiden stond de ster op. In 2005, deed Didier Drogba een emotionele oproep tot vrede, toen het voetbalteam zich kwalificeerde voor het WK in 2006. In de kleedkamer na de wedstrijd riep hij de strijdende partijen op om vrede te sluiten in het land. Het was de start van een bijzondere reis van Drogba en zijn team om het land weer bij elkaar te brengen.

Na de bijzondere actie van Drogba was het woord opnieuw aan de politiek, met langdurige onderhandelingen tot gevolg. Ondanks de vrede is Ivoorkust nog altijd verdeeld tussen Noord en Zuid. Het land zucht onder corruptie en er zijn al jaren geen fatsoenlijke verkiezingen gehouden. De oppositie dreigt met een coup als hun eisen (onder andere eerlijke verkiezingen) geen gehoor vinden bij het huidige bewind. De regering grijpt dit aan om het leger en politie in staat van paraatheid te houden.

Nationale team
In deze moeilijke omstandigheden kijken Ivorianen opnieuw massaal naar het nationale team voor een antwoord. Ieder wetenschappers, politicus of voetballer, die we interviewden is unaniem: een goede prestatie van het nationale team op het WK zou Ivoorkust verder kunnen helpen op de weg naar langdurige vrede.

Voor mij persoonlijk houdt het WK dan ook even op als ik Drogba op TV zie neervallen. De ster prijkte niet alleen bovenaan mijn lijstje van gewenste interviews, na drie weken Ivoorkust gun ik het verdeelde land het succes dat alleen Drogba kan brengen. Natuurlijk volg ik ook onze eigen jongens in Oranje shirts, maar die kunnen voorlopig nog niet tippen aan de status van Drogba. Als voetballer komen zij wellicht in de buurt, maar ik moet Wesley nog de microfoon zien pakken om de Nederlandse politici tot de orde te roepen. Heel even lijkt mijn WK zinloos geworden.

Douanekantoor
Op de luchthaven is het douanekantoor dicht als ik de filmapparatuur kom aangeven, van batterijen tot het laatste snoertje. De douaniers zijn de sleutels kwijt en zo vroeg op in de ochtend is de juiste bos onvindbaar. ‘Zuid-Afrika?’, vragen ze daarom maar geïnteresseerd terwijl we op een paar prullenbakken de benodigde formulieren ondertekenen. ‘Ik verwacht er niet veel van hoor,’ zegt douanier Marcel als ik bevestigend heb geantwoord. ‘Nederlanders zijn vooraf altijd zo van: ‘we gaan wel winnen’ maar daarna wordt het niets.’  Zijn collega wijst nog maar eens op de matige verdediging van het elftal.

Bij de paspoortcontrole merk ik dat het WK leeft bij de Nederlandse douane. Een strenge blik klaart op als ik mijn eindbestemming zeg. ‘Naar het WK?’,  vraagt de beambte. ‘Ja,’ zeg ik. ‘En naar een wedstrijd?’ is de vervolgvraag. ‘Zeker,’ geef ik nog maar eens aan. Een tevreden glimlach en een gulle knik is mijn deel, alsof hij wil zeggen: voor volk en vaderland jongen, terwijl ik langs hem loop op weg naar het vliegtuig.

WK gevoel
Door de vrolijke douanier is gek genoeg het WK gevoel weer wat terug aan het komen. De afwezigheid van Drogba, is nog niet het einde van het Ivoriaanse team op het WK. De elf voetballers zullen nu met onder meer Salomon Kalou moeten laten zien wat voetbal in Afrika kan betekenen. Zij dragen nu de verantwoordelijkheid, om te schitteren voor hun land, dat zo uitkijkt naar rust en vrede. De komende weken moet duidelijk worden of het team opnieuw belangrijk kan zijn, of dat het van pijn verwrongen gezicht van Drogba het einde is van die droom.

Naschrift: er gloort nog een sprankje hoop voor de Drogba-fans: direct na de wedstrijd tegen Japan is de Ivoriaan succesvol geopereerd: wie weet komt de ster nog in actie in Zui-Afrika.