Het boek Africa United vormt de ultieme voorbereiding op het WK 2010. Afrikaanse journalisten en fotografen vertellen in woord en beeld hun verhaal over het Afrikaanse voetbal. Zij laten hun stem horen en een ander gezicht van Afrika zien. Roadto2010 blikt iedere week vooruit op een van de verhalen. Aflevering 6: Selay Marius Kouassi over vredestichter Didier Drogba.

Veel voetballers van Afrikaanse afkomst proberen naast hun voetbalcarrière iets goeds te doen voor hun vaderland. Sommigen verbinden hun naam aan een goed doel, anderen zetten een school op en weer anderen stichten vrede. Didier Drogba valt in de laatste categorie.

Toen Ivoorkust in de greep raakte van een burgeroorlog bleef het Ivoriaanse voetbalelftal intact. En dat is opvallend, want in het team waren spelers van beide strijdende partijen vertegenwoordigd. Drogba besloot dat hij iets moest doen. De spits van Chelsea stelde voor om een kwalificatiewedstrijd tegen Madagaskar in het kader van de Afrika Cup 2008 in Bouaké, het hoofdkwartier van de rebellenbeweging, te laten plaatsvinden.

Emotionele oproep
Eerder deed hij een emotionele oproep aan de leiders van de strijdende partijen om hun wapens neer te leggen. In oktober 2005, na afloop van een wedstrijd tegen Soedan, verraste Drogba tijdens een rechtstreekse televisie-uitzending heel Ivoorkust. Hij pakte in de kleedkamer een microfoon, viel te midden van zijn medespelers op zijn knieën en smeekte de strijdende partijen hun wapens neer te leggen.

De Olifanten zijn in zekere zin vredestichters geworden. Als het nationale elftal speelt, wordt de strijd tijdelijk gestaakt en komen zelfs vijanden nader tot elkaar. Ze schuiven hun meningsverschillen opzij en vieren samen de overwinningen van hun team. Een paar uur lang beschouwen zowel noorderlingen als zuiderlingen zichzelf als Ivorianen die trots zijn op hun land, een gevoel dat sterker is dan politieke overtuigingen, etnische afkomst en religie.

Blij
Selay Marius Kouassi was aanwezig tijdens de kwalificatiewedstrijd tegen Madagaskar. ‘Het valt niet te omschrijven hoe blij ik was. Mensen die een dag eerder nog tegen elkaar gevochten hadden stonden naast elkaar naar een wedstrijd te kijken. Niemand had gedacht dat dat mogelijk zou zijn.’

De Ivoriaanse journalist besloot een hoofdstuk over Drogba te schrijven. Hij sprak met bijna alle betrokkenen: de ouders van Drogba, Ivoriaanse internationals, voetbalbobo’s en Drogba zelf natuurlijk.

Kouassi heeft nooit voor een kant gekozen. ‘Ik kom uit het midden van het land, dus ik zat er precies tussen in. Tijdens de conflicten kon ik zonder problemen bij de regeringstroepen en de rebellen komen.’

Tachtig procent
Drogba’s rol in het vredesproces mag niet worden onderschat, vindt de Ivoriaanse journalist. ‘Als ik het in percentages zou moeten uitdrukken, zou ik zeggen tachtig procent. Niemand dacht dat de strijdende partijen zich zouden verzoenen.’

Zijn rol als vredestichter leverde Drogba een bijna onschendbare status op. ‘Hij is belangrijker dan de president.’ Mocht Drogba na zijn voetballoopbaan, net als George Weah in Liberia, een politieke carrière ambiëren, dan zou hij hoge ogen kunnen gooien, denkt Kouassi. ‘Niemand heeft meer kans dan hij’, roept de journalist enthousiast uit. Of hij dan ook op de voetballer zou stemmen, laat hij in het midden. ‘Misschien.’

WK
Over de kansen van zijn land op het WK is Kouassi gematigd positief. ‘Van Brazilië gaan we niet winnen’, zegt hij resoluut. ‘Die wedstrijd laten we lopen. We gaan ons vooral op de wedstrijd tegen Portugal concentreren, want als we daar van kunnen winnen zijn we door naar de volgende ronde.’

Ivoorkust is nog altijd op zoek naar een nieuwe bondscoach. Volgens Kouassie moet het een soort Hiddink worden. ‘We hebben iemand zoals hij nodig. Onze spelers zijn goed genoeg en er is behoefte aan iemand die boven de partijen staat en een hecht team smeed. Philippe Troussier zou bijvoorbeeld erg geschikt zijn.’

Het boek ‘Africa United’ waarin onder andere het verhaal over Drogba staat verschijnt half april.