Het Marokkaanse voetbal heeft lang in een dip gezeten. Ondanks talentvolle voetballers lukte het de Noord-Afrikanen niet om goed resultaat te boeken op voorgaande Afrika Cups of zich überhaupt te kwalificeren voor een WK. Met de komst van Pim Verbeek en Erik Gerets komt daar misschien verandering in. Wie weet staat er wel een nieuwe Larbi Ben Barek op.

‘Als ik de koning van het voetbal ben, dan is Ben Barek de God.’ Dat zei de legendarische Pele over de Marokkaanse aanvallende middenvelder.

Medina
Larbi Ben Barek wordt in 1917 geboren in een arme wijk in de buurt van de stad Medina. Hij is de zoon van een botenreparateur en trapt, als hij in de gelegenheid is, met zijn blote voeten tegen een bal. Al snel ontwikkelt hij zijn talent voor dribbelen en bovendien is Barek direct tweebenig.

Hij wordt gecontracteerd door Idéal Club Casablanca en krijgt daarbij een baantje bij een tankstation.

Direct valt Barek op bij scouts uit Frankrijk. De Fransen spreken al snel van een nieuwe parel op hun koloniale grondgebied. Ben Barek is Le Perle Noir, de zwarte parel.

Frankrijk
Olympique Marseille wil de geniale voetballer snel naar Frankrijk halen. Na een eerste weigering van Barek, stemt hij in 1938 in met een vertrek naar de Zuid-Franse stad. Daar begint hij aan zijn Europese voetbalcarrière. Al snel betovert hij het publiek met zijn Braziliaanse stijl en onnavolgbare dribbels.

Barek wordt Frans international. Hij komt in zijn hele loopbaan zeventien keer uit voor het nationale team en wordt tot zijn veertigste opgeroepen. Doordat Marokko een Kolonie van Frankrijk is, mag Barek niet voor zijn vaderland uitkomen.

Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, keert Barek terug naar Marokko. Na afloop van die oorlog neemt hij weer de boot naar Frankrijk. Ditmaal wordt Stade Francais zijn nieuwe club. Daar treft hij de legendarische coach Helenio Herrera, de uitvinder van het Catenaccio-voetbal.

Atletico Madrid
Nadat Herrera, eveneens in het bezit van Marokkaanse roots, naar Atletico Madrid trekt, wil hij dat Barek hem volgt. Voor een fikse transfersom van 40 miljoen Franse Frank wordt hij eigendom van de tweede club uit Madrid.

‘Verkoop de Arc de Triomphe en de Eiffeltoren, maar verkoop Ben Barek niet’, schrijft een Franse journalist in die tijd voorafgaand aan de transfer.

De transfer vindt doorgang en het blijkt een uiterst succesvolle. Dankzij het schitterende spel van Barek pakt Atletico twee landstitels achter elkaar.

Eerste bondscoach
In 1953 keert de aanvallende middenvelder terug naar Marseille en langzaam bouwt hij zijn carrière af. Na zijn actieve loopbaan wordt hij bondscoach van Marokko en is daarmee de eerste bondscoach sinds de afhankelijkheid van het land.

Na die functie raakt Barek steeds meer in de vergetelheid. Steeds minder mensen herinneren zijn dribbels en betoverende techniek. Uiteindelijk sterft hij eenzaam in 1992. Het lichaam van de zwarte parel wordt pas een week later gevonden.

Sommige voetballers worden na hun carrière herinnerd aan één moment. Zo ook Mohammed Ali Amar, voetbalnaam Nayim. De Marokkaanse Spanjaard werd wereldberoemd met een schot van veertig meter.

Cueta
Nayim wordt op 5 november 1966 geboren in het Spaanse plaatsje Cueta. Een aparte plek om op te groeien. Het stadje met ongeveer 17.000 inwoners is officieel Spaans grondgebied, maar ligt aan de Afrikaanse zijde van de Straat van Gibraltar.

In het stadje wonen veel Spanjaarden maar ook een grote groep Marokkanen. Zoals Nayim en zijn familie. Hij zou later ook aangeven dat hij een dubbelleven leed. Aan de ene kant was hij trots om een Marokkaan te zijn en aan de andere kant was hij trots om Europeaan te zijn.

Sinds 1995 is Cueta een vrijhaven. Het is officieel Spaans grondgebied en dus lid van de Europese unie, maar het is vrijgesteld van de Europese belastingwetgeving. Daarom is het stadje in trek bij veel Spanjaarden om er een dagje belastingvrij te shoppen. De winkelstraat bestaat vooral uit winkels waar alcohol, sigaretten, parfums en elektronica worden verkocht.

In dit gebied, waar moskees en Kerken naast elkaar liggen en het luiden van de klok wordt afgewisseld met Arabische gebedsoproepen, ontwikkelt de kleine Nayim zijn voetbaltalent.

Barcelona
Al snel belandt hij in de jeugdopleiding van het machtige FC Barcelona. Uiteindelijk maakt hij zelfs zijn debuut in het eerste elftal. Verder dan acht wedstrijden komt Nayim niet, trainer Johan Cruijff ziet het niet zitten in de voetballer en de middenvelder trekt naar Tottenham Hotspur in Engeland.

Glorietijd
Echt naam maakt de Marokkaanse Spanjaard pas als hij van Tottenham terugkeert naar Spanje bij Real Zaragoza. Het hoogtepunt daar is de finale van de Europacup 2 tegen Arsenal in 1995.

Na de reguliere speeltijd is het 1-1 en diep in de verlenging. Met slechts enkele seconden te spelen lijkt de wedstrijd af te stevenen op penalty’s. Tot het moment dat Nayim een afgeslagen bal opvangt.

Hij ontvangt de bal aan de rechterkant van het veld, op ongeveer 40 meter van de goal. Nayim aarzelt niet en schiet de bal met een grote boog richting het doel van keeper David Seaman. Die is totaal verrast en ziet de bal over hem heen het doel in vliegen.

Het betekent de beslissing en dus de titel en Nayim heeft zich voor de rest van zijn leven onsterfelijk gemaakt.

Nasleep
Door de goal werd Nayim niet alleen ongekend populair bij de Zaragoza fans. Ook de fans van Tottenham konden hun geluk niet op. Nayim die als oud-Spurs speler de grote rivaal Arsenal versloeg.

‘Nayim from the halfwayline’ is nog steeds een populair lied bij de Tottenham-aanhang. En ook in Zaragoza wordt de inmiddels gepensioneerde voetballer herdacht. Zo kun je in die stad door de straat ‘Calle Gol de Nayim’ lopen.

Het schot heeft de carrière van Nayim voor altijd bepaald en ervoor gezorgd dat hij niet vergeten wordt. Inmiddels in de voetballer assistent-trainer bij de club waar het allemaal gebeurde, Zaragoza, en zal stiekem zijn goal nog vaak terugkijken.

Tegen de zin in van bijna iedereen die nauw betrokken is bij een van de clubs, is de fusie tot stand gekomen. Beide clubs hebben financiële problemen en hebben elkaar nu nodig om te overleven.

Met de fusie komt er een einde aan KSK Beveren, een kleine karakterclub met een belangrijke waarde voor het Ivoriaanse voetbal. Beveren was een paar jaar terug namelijk de poort naar Europa voor talentvolle Ivorianen. Op het hoogtepunt stonden er zelfs tien Ivorianen in de basisopstelling. Het verhaal van de Ivoriaanse wieg.

Geschiedenis
De glorietijd van Beveren begint in het seizoen 1977-1978 als de club voor het eerst de beker van België wint. Het seizoen daarna wordt Beveren zelfs landskampioen en schakelt het in de Europa Cup 2 AC Milan uit, voordat ze in de halve finale uiteindelijk wordt tegengehouden door FC Barcelona. Het zijn tevens de gloriejaren van Jean-Marie Pfaff . De keeper was in 1878 zelfs de beste speler van de Belgische competitie en kreeg de gouden schoen.

In 1984 wordt Beveren voor de tweede en laatste keer landskampioen. In dat jaar bestaat ‘ons Beveren’ tevens 50 jaar en krijgt het de titel Koninklijke Sportkring Beveren.

Daarna gaat het bergafwaarts met de voetbalclub. De resultaten worden minder en in 1990 degradeert Beveren zelfs naar de Tweede Klasse. Het verblijf in de klasse wordt weliswaar beperkt tot één seizoen, maar succes zal de club weinig kennen.

In het begin van deze eeuw gaat het opnieuw mis. Weer eindigt Beveren in de onderste regionen en alleen doordat twee andere clubs hun licentie niet behouden, kan de club in de Eerste Klasse blijven.

Ivorianen
In 2002 wordt de Fransman Jean-Marc Guillou technisch directeur. Guillou is tevens eigenaar van een bekende voetbalacademie in Abidjan, ASEC Academy. Beveren verkeert in grote financiële en sportieve nood. Guillou besluit om een aantal Ivoriaanse spelers te contracteren uit zijn academie. Ook wordt er een samenwerking aangegaan met Arsenal, waardoor Beveren kosteloos spelers kan lenen van de Londense grootmacht.

Enkele Ivorianen die overkomen uit Abijan zijn Yaya Touré, Emmanuel Eboué en Christian Romaric.

De aanpak van Guillou blijkt te werken. De club komt in het seizoen 2003/2004 in de finale van de beker. Die wordt verloren, maar doordat Club Brugge al Europees voetbal heeft behaald, mag Beveren zelfs Europa in. Daar kunnen ze echter geen potten breken.

In die jaren komen en gaan er veel Ivorianen. Touré en Eboué zijn al snel niet meer te houden voor Beveren en trekken naar grote Europese clubs.

Ook Gervinho, Boka en Yapi Yapo zijn bij Beveren begonnen. Bijna alle spelers zijn daarna naar grotere clubs getrokken en de oud-Beveren-spelers vormen nog steeds het hart van het huidige Ivoriaanse elftal.

Keerzijde
De invloed van de Ivorianen is groot. Door hun komst kan Beveren overleven en haalt het zelfs Europees voetbal. Toch zit er ook een keerzijde aan het verhaal. Beveren heeft geen solide basis en voor de Ivorianen die worden verkocht, krijgt Beveren nauwelijks of geen geld. Bovendien klagen veel mensen dat het karakter van de club weg is. Er is nauwelijks ruimte voor Belgische spelers en supporters kunnen zich niet meer met de club identificeren.

Nieuwe weg
In 2006 wordt de samenwerking met Guillou beëindigd en Beveren kiest voor een beleid waarbij de Belgische jeugd de kans krijgt. In 2008 zijn de laatste twee Ivorianen verdwenen en telt de selectie bijna alleen nog maar Belgische spelers.

Daarmee gaan wel de sportieve prestaties achteruit. In het seizoen 2006/2007 wordt degradatie een feit en na tien jaar is ‘ons Beveren’ weer terug in de Tweede Klasse.

Huidige situatie
De financiële situatie verslechtert en er wordt al gesproken om te fuseren met een andere club. Dat stuit op veel weerstand en de supporters zamelen geld in om hun club voor een fusie te behouden.

Het is echter uitstel van executie. Na afloop van het vorige seizoen, moet Beveren zelfs zijn licentie inleveren. Alleen met een fusie kan de club overleven.

Na veel pijn en moeite wordt in Red Star Waasland de juiste partner voor de fusie gevonden. De nieuwe club is een feit. Beveren bestaat niet meer en deze Ivoriaanse poort naar Europa is gesloten.

Michael Essien is nog maar net fit of er wacht al weer een nieuwe zware taak op hem. Dit keer geen belangrijke Champions League-wedstrijd of interland, maar vrede brengen. De Ghanees is namelijk door de Afrikaanse Unie benoemd tot vredeambassadeur van Afrika.

Essien werd uitverkozen in het kader van ‘het jaar van vrede en veiligheid in Afrika.’ De middenvelder van Chelsea is een van de 14 mensen die door de Afrikaanse Unie is uitgekozen om te zorgen dat vrede in Afrika. Ook legende Abedi Pele behoort tot de veertien namen.

‘Ik ben zeer geëerd met de beslissing van de Afrikaanse Unie om mij als vredeambassadeur aan te stellen’, aldus Essien.

‘Ik weet dat ik met mijn imago en ervaring in het verleden een belangrijke rol kan spelen om de vrede te handhaven. Niet alleen in Afrika, maar over de hele wereld’, voegde ‘De Bizon’ daaraan toe.

Stichting
Behalve in zijn rol als handhaver van de vrede is Essien al meer betrokken bij het welzijn van Afrika. Zo heeft hij de Michael Essien Foundation opgericht. Deze stichting zorgt ervoor dat kansarme kinderen in Accra (de geboortestad van Essien, red.) toegang krijgen tot primaire levensbehoeften
als schoon drinkwater en onderwijs.

Discussie
Er is veel discussie rond de persoon Essien. Vaak wordt gezegd dat hij arrogant zou zijn en erg zou genieten van het rijke leven. Bovendien werd er gezegd dat hij zijn eigen vader zou verwaarlozen en dat hij hem in de armoede achter heeft gelaten. Dat laatste ontkent Essien echter stellig.

Maar het feit dat hij is benoemd tot vredeambassadeur en een eigen stichting heeft die goed werk doet, geeft toch wel aan dat Essien meer is dan een volgevreten vedette die alleen zichzelf verrijkt.

De afgelopen maanden hield het vooral in Ghana de gemoederen bezig; de blessure van Michael Essien. De middenvelder van Chelsea mistte het WK, maar heeft inmiddels zijn rentree gemaakt en scoorde meteen de winnende treffer.

In het kader van de voorbereiding oefende de Londense formatie tegen Crystal Palace. Essien tekende voor het enige doelpunt en werd zo bij zijn terugkeer meteen matchwinner.

‘Er is geen probleem; mijn knie is in orde’, vertelt een blije Essien op de website van Chelsea. ‘Ik heb geen pijn en kan vrijuit bewegen.’

De Bizon raakte begin dit jaar geblesseerd tijdens de Afrika Cup in Angola. Er werd eerst vastgesteld dat het WK niet in gevaar zou komen, maar Essien bleef last houden van zijn knie. Hij reisde nog wel af naar Zuid-Afrika, maar kwam niet meer tot spelen.

Het succes van Ghana zonder Essien kwam als een verrassing. Essien is doorgaans een doorslaggevende factor bij Ghana. Op het WK hebben de Black Stars aangetoond ook zonder de superster te kunnen. Maar was als Essien wel fit geweest zou zijn?

Nu het WK voorbij is en de voorbereiding op het nieuwe seizoen in volle gang is, wordt het weer tijd voor transfergeruchten. Zijn de Afrikaanse spelers na hun WK gewild of is er door de doorgaands slechte prestaties nauwelijks interesse?

Als er spelers aanspraak maken op een transfer, dan zijn het wel de spelers van Ghana. De Black Stars waren de enige die wisten te presteren tijdens dit WK en met name uiblinkers Asamoah Gyan en Kevin Prince Boateng zouden wel eens hot items kunnen zijn, deze zomer.

Richard Kingson
Ook de keeper van Ghana maakte een prima indruk. Van te voren werd er niet veel verwacht van de derde keeper van Wigan Athletic. Hij had het hele seizoen niet gespeeld en stond bovendien te boek als een grabbelaar.

Tijdens dit WK was er niets te merken van het gebrek aan wedstrijdritme. Ondanks een zwabberende bal was de 32-jarige Kingson met een aantal puike reddingen zelfs bepalend voor het succes van Ghana.

Voorafgaand aan het WK werd het contract van Kingson bij Wigan niet verlengd. De doelman is nu dus zonder club. Waar de Ghanees heel zal gaan is niet bekend. Hij heeft in ieder geval duidelijk gemaakt dat hij graag wil spelen. Met zijn sterke optredens in Zuid-Afrika is er een grote kans dat er nog een mooie club voorbij zal komen.

Boateng
Voorafgaand aan het WK deed Kevin-Prince Boateng veel stof opwaaien. Met een grove tackle blesseerde hij de Duitse sterspeler Michael Ballack die daardoor het WK mistte.

Tijdens het WK liet hij echter zijn voeten spreken en presteerde hij naar behoren. Boateng is eigendom van Portsmouth, maar dat kampt met financiële problemen. Naar verluid kan de middenvelder voor zeven miljoen worden overgenomen. Uit Italië is er al interesse van Lazio en Genoa.

Gyan
Asamoah Gyan was met drie doelpunten topscorer van de Black Stars. Hij had een grote bijdrage in het succes van Ghana. De aanvaller staat onder contract bij het Franse Stade Rennes dat hem eerder overnam van Udinese. Met de transfer werd 8 miljoen euro gemoeid en het lijkt dan niet vanzelfsprekend dat Gyan zomaar zal vertrekken.

Toch gaf de Black Star aan graag nog in de Premier League te willen spelen. Vanuit Engeland schijnt er ook interesse te zijn. Zo wil West Ham United de speler graag aan de selectie toevoegen.

Aboubacar
Stil is het bij de Kameroeners. De meeste spelers spelen al bij grote clubs en de zwakke prestaties van de Ontembare Leeuwen hebben nu niet echt gezorgd voor een spontane koopdrift bij diverse clubs.

Wellicht dat Vincent Aboubacar wel in de spotlights is komen te staan. De achttienjarige aanvaller is de enige speler in de selectie van Kameroen die nog niet in Europa speelt. Hij verdient zijn brood bij Coton Sports in zijn vaderland.

De rappe speler werd door bondscoach Paul Le Guen af en toe ingebracht en maakte een prima indruk. Door zijn jonge leeftijd en zijn lage transfersom is het niet ondenkbaar dat er kapers op de kust liggen om het jonge talent in te lijven.

Enyeama
Ook bij Nigeria en Zuid-Afrika is er nog weinig interesse. De internationals hebben tijdens het WK ook niet zodanig goed gespeeld dat ze een transfer verdienen.

Positief bij de Nigerianen was keeper Vincent Enyeama. Vooral in de wedstrijd tegen Argentinië keepte hij voortreffelijk. De Nigeriaanse doelman staat onder contract bij Hapoel Tel-Aviv.

Dat is natuurlijk niet een aansprekende club in Europa. Naast Asamoah Gyan droomt Enyeama ook van een carrière in Engeland. Ook hier zou West Ham United interesse hebben. Daarnaast wordt er ook gesuggereerd dat Arsenal, Hull City en Wigan Athletic interesse hebben. Wordt ongetwijfeld nog vervolgd.

Belhadj
De eerste transfer van de Afrikanen is inmiddels al gemaakt. De Algerijn Nadir Belhadj werd tijdens het WK speler van Al-Sadd in Qatar. Daarvoor was hij speler van Portsmouth dat zoals gezegd met ernstige financiële problemen kampt.

Bij deze club spelen al Abdul Kader Keita (Ivoorkust) en Quincy Owusu Abeyie (Ghana). Er is dus nu sprake van een heuse Afrikaanse enclave. De overgang is opmerkelijk omdat ook verschillende grote clubs in Europa interesse hadden in de verdediger.

Uiteraard zijn op vrijdag de ogen gericht op Nederland. Maar op die dag speelt ook Ghana haar kwartfinale wedstrijd. Als de Black Stars winnen, zijn ze het eerste Afrikaanse land dat doordringt tot de halve finales. Roadto2010 portretteert de drie spelers die bepalend zijn voor het succes. Vandaag: Asamoah Gyan.

Hij is Ghana’s topscorer met drie doelpunten. Elk doelpunt was beslissend. Zo zorgde hij voor de winst tegen Servië in de poulefase en scoorde hij in de verlenging de beslissende treffer tegen de Verenigde Staten. Zijn doeltreffendheid zal hard nodig zijn komende vrijdag tegen Uruguay. Hij moet dan wel op tijd fit zijn.

Heel Ghana werd afgelopen maandag stil. Asamoah Gyan moest het trainingsveld verlaten met een enkelblessure. Gyan is een van de uitblinkers en zijn afwezigheid zou een groot gemis zijn. Naar eigen zeggen maakt Gyan zich niet druk om zijn blessure en zegt hij op tijd fit te zijn.

Italië
Als jonge jongen reist Gyan van Ghana naar Italië. Udinese heeft de jonge aanvaller zien spelen en wil hem graag inlijven. Dat gebeurt ook en Gyan trekt naar Italië. Hij wordt door Udinese twee jaar uitgeleend aan Modena om te rijpen.

Bij terugkomst staat hij op de nominatie om verkocht te worden, maar tot een deal komt het niet. Bij Udinese is hij een degelijke aanvaller. Hij pakt zijn wedstrijden en doelpunten mee.

Opleving
Aan het begin van het seizoen van 2007 kent hij een goede start van het seizoen. Hij gaat meer scoren en beter spelen. Volgens de Italiaanse media wordt hij gelinkt aan AC Milan, Manchester United en Arsenal. Ook hier komt het niet tot een deal.

In plaats daar van tekent hij bij en is hij langer verbonden aan Udinese, waar hij inmiddels een spitsenkoppel vormt met de Italiaanse international Fabio Quagliarella.

In 2008 neemt het Franse Stade Rennes de speler over van Udinese. Er wordt een flinke som geld (naar verluidt 8 miljoen euro, red.) voor de Ghanees betaald. Tot op de dag van vandaag speelt hij voor de Franse club die afgelopen seizoen als negende eindigde.

WK 2010
Dit WK stijgt Gyan boven zichzelf uit. Hij heeft al drie doelpunten gemaakt en is daarmee in de bovenste regionen van de topscorerslijst te vinden. Hij scoorde tegen de Amerikanen in de verlenging waardoor Ghana zich wist te plaatsen voor de kwartfinale.

De 24-jarige aanvaller uit Accra loopt door zijn doelpunten precies één op twee voor de Black Stars. Sinds zijn debuut in 2003 speelde hij 42 interlands en wist hij 21 maal te scoren. Dat zijn cijfers die hij op clubniveau (nog) niet weet te evenaren, maar zijn goede WK kan wellicht een steun in de rug zijn om niet alleen tijdens interlands een gevreesde spits te zijn.

Uiteraard zijn op vrijdag de ogen gericht op Nederland. Maar op die dag speelt ook Ghana haar kwartfinale wedstrijd. Als de Black Stars winnen, zijn ze het eerste Afrikaanse land dat doordringt tot de halve finales. Roadto2010 portretteert de drie spelers die bepalend zijn voor het succes. Vandaag: André Ayew.

Pas twintig jaar jong is André Ayew, maar dit toernooi is hij al een zeer bepalende speler binnen het Ghanese team. Met het wegvallen van Michael Essien en de reserverol van Sulley Muntari is het Ayew die mede de kar trekt en daarmee langzamerhand in de voetsporen treedt van zijn vader, de beroemde Abedi Pele.

Abedi Pele
Abedi Pele was net voor de opkomst van George Weah de beste Afrikaanse voetballer. Hij werd drie keer achtereen gekozen tot Afrikaans Voetballer van het Jaar: in 1991, 1992 en 1993. Hij was de eerste Afrikaanse voetballer die hoog eindigde in de lijst van Wereldvoetballer van het Jaar. Kort daarop zou George Weah als enige Afrikaan ooit die titel in de wacht slepen.

Abedi Ayew verdiende door zijn goede spel de bijnaam Pele en gaat sindsdien door het leven als de Afrikaanse Pele. Bovendien werd hij in 2004 opgenomen in de lijst met de 125 grootste nog levende voetballers.

Bij Olympique Marseille boekte hij zijn grootste successen. Hij werd er landskampioen en haalde twee keer de finale van de Champions League. Bij Ghana scoorde hij 33 keer in 67 interlands. Jarenlang was hij de aanvoerder van de Black Stars. Het lukte hem echter nooit om zich met Ghana te plaatsen voor het WK.

Junior
Dat lukte Ayew junior wel. En bij zijn eerste WK optreden is hij gelijk een bepalende speler. Niet slecht voor een twintigjarige.

Ayew heeft dus een beroemde Ghanese vader en een Franse moeder. De aanvallende middenvelder is geboren in Frankrijk en heeft de dubbele nationaliteit. Hij koos er voor om het land van zijn vader te gaan vertegenwoordigen.

Jeugd WK
Tot op heden is dat geen slechte keuze. Hij heeft al een aantal interlands gespeeld voor het eerste elftal van de Black Stars, maar boekte zijn grootste successen met Jong Ghana.

Als aanvoerder van het elftal onder 19 leidde hij Ghana naar de titel van beste Afrikaans jeugdteam en zelfs naar de wereldtitel. Met drie doelpunten had hij een grote bijdrage aan de wereldtitel in 2009. In de finale werd Brazilië verslagen met penalty’s.

Marseille
Net als zijn vader vroeger, speelt Ayew nu voor Olympique Marseille. In zijn debuutjaar in 2007 kwam Ayew tot negen optredens. Hij speelde niet onverdienstelijk, maar de concurrentie was moordend en de jonge Ayew werd verhuurd.

De afgelopen twee seizoenen speelde Ayew voor Lorient en Arles-Avignon. Daar kwam hij wel regelmatig aan spelen toe en had hij de ruimte om zich te ontwikkelen.

WK 2010
Dat heeft geresulteerd in de goede prestaties die hij nu levert. Met zijn spel houdt hij Inter-speler Sulley Muntari uit de basis. Bovendien blonk hij net als doelman Kingson uit in de wedstrijd tegen de Verenigde Staten.

Met zijn jonge leeftijd lonkt er een gouden toekomst. Zijn huidige prestaties zullen daar zeker aan bijdragen. Wellicht dat hij komend jaar een kans krijgt bij Marseille en hij zijn beroemde vader kan overtreffen.

Schorsing
Helaas voor Ayew is hij vrijdag geschorst. In het duel met Amerika kreeg hij zijn tweede gele kaart van het toernooi. Mocht Ghana vrijdag winnen, dan zal zijn vader ongelofelijk trots zijn; Ayew en Ghana zijn dan de eerste Afrikanen ooit die in de halve finale van het WK zullen staan.

Sulley Muntari is een man met een mega-ego. Maar bij zijn laatste driftbui speelde meer dan alleen zijn enorme gevoel van zelfwaarde. Er leek ook sprake van een generatieconflict in het Ghanese team.

Door Joseph Opio/Twenty Ten

En dan is er toch nog leven na een scheldkanonnade tegen je coach. Een paar dagen nadat Nicolas Anelka uit het Franse WK-team was gezet vanwege zijn beledigingen aan het adres van Raymond Domenech, liep een vergelijkbare situatie voor Sulley Muntari van Ghana met een sisser af dankzij middernachtelijke interventies van ervaren spelers en de nationale FA baas.

Even leek het erop dat de uitbarsting tegen coach Milovan Rajevac na het 1-1 gelijkspel van Ghana tegen Australië zijn laatste zou zijn. Maar omwille van de harmonie in het team werd invloedrijke aanvoerder Stephen Appiah ingezet en sprak ook de voorzitter van de Ghanese voetbalbond, Kwasi Nyantakyi, zich voor Muntari uit en wendde daarmee deze dreigende crisis af.

Verklaring
In een vage verklaring van de GFA stond: ‘Hoewel Muntari zich in zijn woede niet hield aan de gedragscode van het team, is hij nog steeds lid van het Black Stars team op het WK.’ Maar volgens Ale Aeinafe, een Ghanese radiojournalist, is het alleen dankzij de diplomatieke tussenkomst en politieke hoogstandjes van de grootste spelers in het Ghanese voetbal dat Muntari in Zuid-Afrika mag blijven.

‘Dit is allemaal dankzij de GFA-voorzitter en Appiah,’ zegt Aeinafe. ‘Maandagochtend leek het nog alsof het er voor Muntari op zat. Rajevac wilde niets meer met hem te maken hebben. Hij vroeg zelfs teammanager Opoku Afriyie om Muntari eruit te gooien. Maar de aanvoerder en de GFA-baas zetten alles op alles om de coach op andere gedachten brengen.’

Gezag
Volgens Aeinafe begon de ruzie tussen Muntari en Rajevac kort na het gelijkspel tegen Australië. Een boze Muntari waagde toen te twijfelen aan het gezag van de Serviër en zelfs de kwaliteiten van sommige teamgenoten. ‘Volgens mijn bronnen in het team stormde Muntari na de wedstrijd woedend de kleedkamer binnen.’

‘Hij sloeg met de deur, trapte tegen de lockers en begon Rajevac in zijn eigen dialect uit te schelden. Muntari was woest dat de coach hem in Zuid-Afrika op een zijspoor had gezet. Toen de ster weer de kleedkamer was uitgestormd, hoorde de coach van een van de backroom mensen wat Muntari precies had gezegd.’

Jongere spelers
Hoewel Muntari vooral Rajevac moest hebben, haalde hij ook uit naar wat jongere spelers, van wie hij dacht dat ze door de coach werden voorgetrokken ten koste van de wat ervarener sterren. ‘Eigenlijk vindt Muntari dat hij en Appiah een centrale rol moeten spelen in de plannen van Ghana. Hij kan het niet uitstaan dat jonge spelers als Andre Ayew en Kwadwo Asamoah zo belangrijk zijn geworden in het team.’

Ayew, voormalig aanvoerder van het succesvolle U-20 team in Ghana, werd verkozen boven Muntari sinds hij de Black Stars afgelopen januari naar de finale van de Afrika Cup hielp. Muntari moest dat toernooi missen vanwege een andere ruzie. ‘Het is allemaal haantjesgedrag,’ zegt Aeinafe.

Ego
‘Muntari heeft het grootste ego van het team. Ook Appiah en andere oudere spelers hebben er last van, maar die hebben de coach tenminste niet aangevallen. Dat hij niet mee mocht naar de Afrika Cup, was omdat hij weigerde zijn verontschuldigingen aan te bieden voor ondisciplinair gedrag. [Michael] Essien, een nog grotere speler, had dat wel gedaan.’

‘Muntari’s succes bij Inter is hem naar zijn bol gestegen en hij heeft geen respect voor Rajevac. Muntari heeft het vorige seizoen bij Inter ook de nodige herrie geschopt, maar hij zou [Jose] Mourinho nooit zo uitschelden als Rajevac. De fans vinden dat hij er uitgezet had moeten worden. Rajevac is echt geweldig geweest voor dit jonge team. En als Muntari’s ego hier nu roet in het eten gooit, moet hij er maar uit.’

Wankele vrede
Aeinafe is er zeker van dat de wankele vrede die dankzij Appiah en Nyantakyi is bereikt, van korte duur zal zijn. ‘Deze actie is alleen geslaagd omdat niemand wilde dat Ghana dezelfde kant op zou gaan als Frankrijk. Ook is men bang dat Rajevac zich misschien wel moest schikken omdat hij niet zonder oudere spelers als Appiah en John Mensah kon. Als vrienden van Muntari zijn ze voor hem opgekomen. Maar iedereen weet dat Muntari en de coach elkaar wel kunnen schieten. Daar is niets meer aan te doen.’

In Accra is iedereen ervan overtuigd dat Rajevac Muntari eigenlijk al niet wilde opnemen in het 23-man sterke team dat Ghana zou vertegenwoordigen op het toernooi, maar dat hij door zijn bazen bij de GFA op andere gedachten is gebracht.

Ruzie
Volgens Aeinafe bleek pas na Muntari’s uitbarsting hoe groot de ruzie tussen de coach en de speler eigenlijk was geweest. Niet alleen kwam Rajevac niet opdagen op de bijeenkomst die was geregeld om de lucht te klaren, en waar Muntari zijn verontschuldigingen aan zijn teamgenoten en het technisch personeel aanbood, maar de Serviër weigerde ook om in de teambus de hand van de middenvelder te schudden daags na de ruzie op weg naar de ochtendtraining.

‘Misschien kan hij niet anders dan met Muntari verdergaan. Maar Rajevacs geduld is op, dat is duidelijk,’ merkt Aeinafe op. ‘Toen hij Muntari voor het WK ontmoette, hebben ze afgesproken dat ze het niet meer zouden hebben over de problemen waardoor Muntari niet aan de Afrika Cup mee mocht doen. Muntari bood zijn verontschuldigen aan en leek gelukkig met zijn nieuwe start.’

‘Maar al in de trainingen voor het WK verviel hij in zijn oude gedrag. Zo weigerde hij een hotelkamer te delen met een teamgenoot en eiste hij een kamer voor zich alleen nu Essien, de speler met wie hij altijd een kamer deelt, vanwege een blessure niet mee kon doen aan het WK.’

Status
‘Ik denk dat Rajevac het na deze laatste ruzie gewoon heeft opgegeven,’ besluit Aeinafe. ‘Muntari heeft zijn status in het team overschat. Hij heeft niet meer zoveel te zeggen nu de jongens van het U-20 bij de Afrika Cup hebben laten zien wat ze kunnen.’

Aeinafe denkt zelfs dat de spanning in het team voelbaar zal blijven, ondanks de ogenschijnlijke vrede tussen Rajevac en Muntari, totdat de oude verdediger vertrekt en wordt vervangen door een van de U-20 sterren.

‘Muntari heeft ook de jonge spelers niet ontzien en ze zijn niet blij. In de teambus naar het hotel beledigde Muntari er een paar en kreeg hij het daarover zelfs aan de stok met teamgenoot Derek Boateng. De spanning is om te snijden en er hebben zelfs een paar spelers gedreigd zelf in opstand te komen als ook dit weer onbestraft zou blijven.’

Uiteraard zijn op vrijdag de ogen gericht op Nederland. Maar op die dag speelt ook Ghana haar kwartfinale wedstrijd. Als de Black Stars winnen, zijn ze het eerste Afrikaanse land dat doordringt tot de halve finales. Roadto2010 portretteert de drie spelers die bepalend zijn voor het succes. Vandaag: Richard Kingson.

Voorafgaand aan dit WK waren er weinigen die de naam Richard Kingson op hun lijstje hadden staan als mogelijke uitblinker. Kingson is de personificatie van de Afrikaanse keeper. Hij heeft reflexen als een kat en houdt onmogelijke ballen. Deze wisselt hij helaas af met ongelukkige en klungelige momenten.

Dat zagen we ook in de voorbereiding toen Ghana tegen het Nederlands elftal oefende. Sinds Kingson op het WK actief is, is daar weinig meer van te zien. Op een fout na tegen Australië, staat hij fantastisch te keepen.

Het hoogtepunt was zijn optreden in de tweede ronde tegen de Verenigde Staten. Met enkele puike reddingen behoedde hij Ghana voor een achterstand en de Black Stars plaatsten zich uiteindelijk voor de kwartfinale. Kingson werd uitgeroepen tot man of the match.

International
sinds 1996 is Kingson al lid van de Black Stars. De 32-jarige doelman maakte zijn debuut in een wedstrijd tegen Brazilië. Hij speelde sindsdien al meer dan tachtig interlands en is zelfs de huidige aanvoerder, na de blessure van sterspeler Michael Essien.

In 2008 werd Kingson opgenomen in het All-star team van de Afrika Cup die toen in Ghana werd gehouden. Als jaren is Kingson de vaste man tussen de palen. Hij nam ook deel aan het WK van 2006 in Duitland waar de Black Stars hun debuut maakten.

Clubniveau
Waar Kingson al jaren de vaste nummer één is bij Ghana is, komt hij de laatste jaren slechts sporadisch in actie bij zijn club Wigan Athletic. Bij de Engelse club stond hij sinds zijn transfer in 2008 slechts vier keer tussen de palen.

Ook bij Birmingham City, waar hij in het seizoen 2007-2008 onder contract stond, speelde hij nauwelijks. Welgeteld één keer kwam hij binnen de lijnen.

Turkije
Vóór zijn Engelse periode speelde Kingson jarenlang in Turkije. Hij trok al op jonge leeftijd naar het land, waar hij in de winter van 1996 werd gecontracteerd door de topclub Galatasaray. Daar speelde hij echter geen enkele wedstrijd en ging vervolgens naar diverse kleinere Turkse clubs. Hier was hij wel basisspeler.
Uiteindelijk speelde hij tot 2007 in Turkije , wat hem de Turkse nationaliteit opleverde. Hij nam zelfs een Turkse naam en naast Richard Kingson luistert hij ook naar de naam Faruk Gürsoy.

Afrikaanse bodem
Dit WK spot Kingson met alle wetten. Zonder enig ritme in zijn benen speelt hij zijn beste wedstrijden uit zijn carrière, precies op het juiste moment. Hij staat met Ghana op het punt om definitief geschiedenis te schrijven. Niet slecht voor de reservekeeper van Wigan Athletic. Als een van de weinige Afrikanen toont hij aan goed te presteren op Afrikaanse bodem.

De talentvolle verdediger Stephane Mbia deed een boekje open over de toestand in de kleedkamer bij de Ontembare Leeuwen.

‘Ik heb gezien hoe de mensen praten over het Franse elftal, maar bij ons is het nog erger. Het zit erg diep’, aldus de verdediger die verder niks meer kwijt wilde.

Milla
Eerder kwam er al kritiek van de Kameroense legende Roger Milla, die zich vooral uitsprak over de prestaties van topschutter Samuel Eto’o. De voormalige ster van het WK 1990 vindt dat Eto’o alleen goed speelt bij zijn club, maar niet bij Kameroen. Deze kritiek herhaalde hij direct na de verloren wedstrijd tegen Nederland nog eens.

Illusie
De frustratie in- en rondom het team zit dus diep. Kameroen verloor alle drie de wedstrijden en ging roemloos ten onder. En dat terwijl men van tevoren Kameroen een tweede plaats in de groep toedichtte, achter Nederland. Na twee wedstrijden waren de Ontembare Leeuwen echter een illusie armer.

Positief
Toch was er naast alle negatieve berichtgeving een klein lichtpuntje. De oude veteraan Rigobert Song maakte gisteren zijn eerste minuten dit WK en werd daarmee de eerste Afrikaanse speler die op vier WK’s aanwezig was. De verdediger kwam ook in 1994, 1998 en 2002 in actie. In zijn eerste twee WK’s pakte hij tevens een rode kaart.

Foto: Andrew Esiebo/Twenty Ten

Afrika is voetbal. Voetbal is Afrika. Maar voor veel Afrikanen is voetbal ook Europa, een gateway naar een beter leven. Alleen de vluchtroute is lang en zwaar.

Door Hanne Koops

Listowell, Joseph, Nii en Solomon gaan het helemaal maken in Europa, tenminste dat zeggen de amateurvoetballertjes zelf. Elke dag na school komen ze samen om een balletje trappen. Niet op een trapveldje zoals wij die kennen in Nederland, met een beetje modder voor de doeltjes. De Ghanese vrienden spelen in een ingestort huis, alleen de muren staan nog overeind, waardoor het betonnen veldje iets weg heeft van een arena uit lang vervlogen tijden. De hitte ligt als een deken binnen de muren, maar de jongens laten de bal geen moment met rust.

Listowell: ‘De beste club is Chelsea!’ ‘Nee, nee,’ roept Joseph, ‘Barcelona is veel beter!’ De favoriete voetballers van de jongens zijn Essien (Ghana’s trots), Drogba en Messi. Om net zo goed te worden als hun helden trainen de jochies bij een club in Accra: New Academy. Doordeweeks wordt er getraind, maar ook op zondag, na de kerk, blijft de bal niet liggen. De jongens zijn er van overtuigd dat een scout ze naar Europa kan brengen.

Scout
Mirsad Keric is zo´n scout. Als president footballagent in Kroatië werken er vierenveertig scouts voor hem die op zoek gaan naar goede voetballers in Afrika en Zuid-Amerika. De scouts blijven vier maanden in een land om een voorselectie te maken door trainingen en wedstrijden van verschillende clubs te bezoeken. Uiteindelijk blijft er een groep van acht voetballers over.

Dan komt Keric naar het land, in dit geval Ghana, om een keus te maken. Keric speelde zelf bij de Duitse club FC Köln, waardoor hij nu nog veel contacten in voornamelijk, de Duitse voetbalwereld heeft. Clubs als Bayern München of Bayern Leverkussen bellen hem voor een speler. Aan de hand van waar een club naar op zoek is selecteert hij voetballers uit de voorselectie van zijn scouts.

Maar volgens Keric is het niet makkelijk om in Europa te komen, zeker niet voor Listowell en zijn vrienden van de straat. ‘Mijn scouts komen niet bij de kleine clubjes in Accra. Ze kijken bij jongens die spelen in de Premier League (de hoogste divisie van Ghana). Je moet niet vergeten dat jongens als Essien niet zomaar van de straat zijn geplukt en naar Europa zijn gehaald. Daar zijn jaren van training bij een jeugdteam aan vooraf gegaan.’

Moed
Clubeigenaar Shamo droomde ooit ook van een voetbalcarrière in het Westen. Na een aantal jaren trainen heeft hij de moed opgegeven. ‘Ik zag dat jongere jongens betere voetballers waren dan ik. Van 1991 tot 1996 heb ik me gericht op het voetballen maar ik was gewoon niet goed genoeg. Bijna alle voetballers hier denken dat ze het makkelijk kunnen maken in Europa maar dat is gewoon niet waar. Het niveau is erg hoog en daarnaast moet je ontzettend veel discipline hebben. Zonder dat ben je nergens, maar bij veel jongens ontbreekt het eraan.’

Shamo is nu eigenaar van FC Mandela, een voetbalclub in Accra die inmiddels verschillende spelers naar buitenlandse clubs heeft gekregen. ‘In 1996 besefte ik dat ik de jongens beter kon helpen dan zelf naar Europa proberen te komen.’ Shamo kijkt bij kleinere clubs naar spelers. Hij koopt ze voor een klein bedrag van de club. Shamo beslist dan of hij zelf met de jongens aan de slag gaat of dat hij ze doorgeeft aan een andere club. Zo spelen er een aantal jongens van hem nu bij de Feyenoord Academy. Maar dan ben je er als voetballer nog lang niet.

Keric: ‘Zelfs als de jongens wegkomen uit Afrika kan er nog van alles misgaan. Ze moeten wennen aan Europa, aan de manier van leven en manier van voetballen, dat lukt ze lang niet allemaal.’

King Faisal
Zdravko Lugaracic uit Kroatië is coach bij Premier League-club King Faisal uit de Ghanese stad Kumasi. ‘De jongens moeten totaal op het voetbal gefocust zijn, zich volledig daar op richten. Wanneer ze dat niet doen gaat het mis. Dat zie je dan ook bij veel spelers gebeuren. Wanneer ze een week terug gaan naar familie in Afrika bellen ze vaak op om langer te blijven.’

Keric: ‘Na de Africa Cup kreeg ik zoveel telefoontjes van spelers die langer wegbleven omdat ze bij familie wilden blijven. Ze verzonnen allemaal smoesjes waarom ze niet direct terug konden naar Europa. Last van een enkel, diarree en malaria, alles om maar wat langer thuis te kunnen blijven. Ik kan alleen een paar deuren openen in Europa, daarna moeten de jongens het echt zelf doen.’

Ondanks de zware, lange weg en de verhalen van voetballers die het niet redden in Europa blijven Listowell en zijn vrienden dromen over de goals die ze gaan maken bij Chelsea en Barcelona. Maar het draait om meer dan beroemd zijn. Joseph: ‘Ik hoop dat ik ooit genoeg geld verdien voor mijn moeder. Zodat ik voor haar en de rest van mijn familie kan zorgen.’

Beton
In hun eigen arena van beton zien de jongens de fans al staan, horen ze hun naam scanderen en het applaus aanzwellen tot een oorverdovend lawaai. Dat dit alles hoogstwaarschijnlijk een droom blijft gaat er bij de jongens niet in. Hoopvol vraagt Nii, de jongste van het stel: ‘Maar obruni (witgezicht), ben jij dan geen scout?’ Voor deze jongens is namelijk iedereen met een blank uiterlijk een kans om naar Europa te komen.

In de hitte, op slippers gaan de jongens verder, voetbal is hun leven en hun toekomst en die droom zal niemand van ze afnemen.